|
Einar Ólafsson |
Veljum öðruvísi veröld |
Ég fagna friðarsúlunni í Viðey
|
|
|
eftir Einar Ólafsson |
|
|
|
Eftirfarandi
grein birtist á Friðarvefnum 10. október 2007 Ég fagna friðarsúlunni í Viðey. Ég fagna henni af
því að henni er ætlað að minna á mikilvægi friðar og að við beitum okkur
fyrir friði. Ég fagna henni sem minnismerki um John Lennon, sem var bæði
stórkostlegur listamaður og baráttumaður fyrir friði. Friðartáknið getur verið ópólitískt í sjálfu sér,
frammi fyrir því getum við sameinast um markmiðið, en á leiðinni verður margt
sem taka þarf afstöðu til. Það gerði Lennon. Friðarbarátta hans tengdist
baráttu fyrir réttlæti, baráttu gegn kúgun. Það nægir að nefna
heiti nokkurra laga hans til að gefa hugmynd um boðskap hans: Give Peace a Chance, Power to the People, Woman Is the Nigger of the World, Working Class Hero. Því fór boðskapur hans
fyrir brjóstið á bandarískum ráðamönnum á myrkum tíma Víetnamstríðsins. Þeir
buðu hann ekki velkominn til Bandaríkjanna. Nú er aftur kominn myrkur tími í
Bandaríkjunum, tími Íraksstríðsins. Það voru líka myrkir tímar fyrr í Bandaríkjunum, svo sem tími
McCarthy-ismans á sjötta áratug síðustu aldar. Þá voru margir miklir
listamennn illa séðir. Listamenn sem börðust fyrir réttindum verkafólks,
kvenna, blökkumanna – og fyrir friði, gegn kjarnorkuvopnum, gegn
heimsvaldastefnu. Það var á þeim tíma sem Ísland bast Bandaríkjunum æ sterkari böndum,
en ekki fyrst og fremst bandarísku þjóðinni eða þeirri mannréttindahugsjón
sem öðrum þræði tengdist upphafi Bandaríkjanna, heldur bandaríska herveldinu,
bandaríska heimsveldinu. Ísland gerðist aðili að hernaðarbandalaginu NATO
undir forystu Bandaríkjanna, tók við bandarísku herliði og lagði til land
undir bandaríska herstöð. Þessi herstöð var hér á tímum Víetnamstríðsins,
íslensk stjórnvöld létu undir höfuð leggjast að gagnrýna vini sína í Það er því fagnaðarefni þegar borgarstjórn Reykjavíkur undir forystu
tveggja þeirra flokka sem framar öðrum stóðu að inngöngu Íslands í NATO,
herstöðvum á Íslandi og stuðningi Íslands við loftárásirnar á Júgóslavíu og
innrásina í Írak og hafa hafnað tillögum um kjarnorkuvopnlaust Ísland, býður
nú Yoko Ono, ekkju Johns Lennons og baráttufélaga, velkomna til Reykjavíkur
til að setja upp þetta friðartákn í Viðey meðan þingmannasamtök
hernaðarbandalagsins sitja bakvið luktar dyr í Laugardalshöllinni. Fyrrverandi borgarstjórn Reykjavíkur samþykkti árið 2002, eins og
flest önnur sveitarfélög hafa gert, að umferð og geymsla kjarnorku-, efna- og
sýklavopna verði bönnuð í borgarlandinu. Sú ákvörðun stendur enn og
væntanlega mun núverandi borgarstjórn ekki víkja frá henni frammi fyrir
friðarsúlunni í Viðey. Og vonandi mun borgarstjórn Reykjavíkur stíga enn
frekari skref í friðarbaráttunni, svo sem með því að setja reglur um að
herskip kom ekki í höfn í Reykjavík, eða að borgarstjórinn í Reykjavík
sameinist um 1800 öðrum bæjarstjórum í friðarsamtökum bæjarstjóra (Mayors for Peace) sem borgarstjórarnir
í Hírósíma og Nagasakí komu á fót árið 1982. Það er þá aukaatriði þótt gleymst hafi að bjóða út í Viðey fulltrúum
virkustu friðarsamtaka Íslands, Samtaka hernaðarandstæðinga og Menningar- og
friðarsamtaka íslenskra kvenna, sem hafa t.d. í hátt á þriðja áratug staðið
fyrir árlegri friðargöngu í Reykjavík á Þorláksmessu og kertafleytingu á
Reykjavíkurtjörn í minningu fórnarlamba kjarnorkusprengjanna í Hírósíma og |
|
|