|
Einar Ólafsson |
Veljum öðruvísi
veröld |
Lágmarkslaun 882.500 krónur á mánuði
|
|
|
eftir Einar Ólafsson |
|
|
|
Birtist
í Smugunni 18. febrúar 2011 Þann 6. desember setti Starfsgreinasambandið fram
megináherslur sínar í kjaraviðræðum við Samtök atvinnulífsins. Þar í er krafa
um 200 þúsund króna lágmarkslaun. Meiri hluti aðildarfélaga ASÍ hefur síðan
tekið undir þessa kröfu. Þetta er sannarlega hófleg krafa. Samkvæmt
nýútkominni skýrslu velferðarráðuneytisins um neysluviðmið fyrir íslensk
heimili er dæmigert viðmið fyrir einstakling 292 þúsund krónur en fyrir hjón
með tvö börn 617 þúsund krónur. Framkvæmdastjóri SA, Vilhjálmur Egilsson, lýsti því yfir í
Ríkisútvarpinu strax morguninn eftir að þessi krafa var kynnt að hún væri
óraunhæf miðað við núverandi aðstæður, enda fæli hún í sér 21% hækkun. Hann
hefur síðan ítrekað þá afstöðu hvað eftir annað. 23. janúar hafði
Ríkisútvarpið eftir honum „að ekki komi til greina að verða við þessari kröfu
verkalýðshreyfingarinnar.“ Þar var hann reyndar líka að svara kröfunni um að
útflutningsfyrirtæki hækki laun sérstaklega. Um hana sagði formaður SA,
Vilmundur Jósefsson, samkvæmt vef SA 31. janúar: „...við getum ekki samið sér
fyrir sjávarútveginn svo þeir sem vinni í sjávarútvegi séu á hærri launum en
aðrir. Það hlýtur að flæða yfir þjóðfélagið með tilheyrandi verðbólgu,
kaupmáttarrýrnun og atvinnuleysi.“ Samkvæmt tekjublaði Frjálsrar verslunar 2010 hafði Vilhjálmur
Egilsson 1.765.000 króna tekjur á mánuði árið 2009. Svo allrar sanngirni sé
gætt er rétt að halda því til haga að tekjur hans höfðu lækkað svolítið frá
árinu 2008 en þá voru þær samkvæmt tekjublaðinu 2009 1.915.000 krónur á
mánuði. Í tekjublaðinu 2010 er greint frá tekjum fjögurra forsvarsmanna
samtaka sem eiga aðild að SA auk aðstoðarframkvæmdarstjóra SA, tekjum sem
voru á bilinu frá einni milljón upp í tæpar fjórar á mánuði á árinu 2009. Þá
eru þar taldir upp 604 forstjórar og næstráðendur í fyrirtækjum og aðrir menn
úr atvinnulífinu með mánaðartekjur á því ári á bilinu frá einni milljón upp í
13 milljónir. Þá eru ótaldir 215 starfsmenn fjármálafyrirtækja með
mánaðartekjur frá einni milljón upp í 20 milljónir. Fjölmargir aðrir eru
taldir upp með tekjur yfir milljón á mánuði undir ýmsum flokkum, svo sem
verkfræðingar og aðrir sérfræðingar, endurskoðendur, lögfræðingar,
embættismenn og forstjórar ríkisfyrirtækja, sveitarstjórar og bæjarstjórar og
fleiri, alls 633. En krafa um 200 þúsund króna lágmarkslaun á mánuði er
algerlega út úr kortinu. Ef það „hlýtur að flæða yfir þjóðfélagið“ að
starfsmenn þeirra útflutningsfyrirtækja, sem hafa makað krókinn á hagstæðu gengi, njóti ágóða þeirra að
einhverju leyti, þá má spyrja hvort ekki sé eðlilegt að það flæði líka yfir
þjóðfélagið þegar fjöldi manna er með tekjur sem eru fimm til hundrað sinnum
hærri en aðrir. Eigum við ekki að taka formann SA á orðinu og segja: Meðan
slíkar ofurtekjur tíðkast, þá hlýtur að vera sanngjarnt og eðlilegt að
lágmarkslaun hækki verulega. Þetta er vitaskuld fráleitur
tekjumunur. Einhver tekjumunur er eðlilegur, það er sanngjarnt að meta
ábyrgð, menntun og ýmislegt fleira til launa. En tvöfaldur tekjumunur ætti að
nægja. Ef enginn hefði meira en tvöfaldar tekjur á við annan, þá gætu tekjur
hina tekjulægstu hækkað umtalsvert. Meðan margfaldur tekjumunur viðgengst, þá
eiga hinir tekjulægri að setja fram sínar kröfur ófeimnir. Kannski er rétt að
miða við að lágmarkstekjur séu um það bil 50% af tekjum framkvæmdastjóra
Samtaka atvinnulífsins. |
|
|