| Baksviðið er þetta: Heimsfrægur rithöfundur
hefur reist sér glæsihús, búið öllum
nútímaþægindum, á öræfum Íslands
og býr þar enn. Á gamlárskvöldi birtast
hjá honum uppvakningar frá liðnum öldum. Þeir
halda að rithöfundurinn sé Guð almáttugur og
hús hans Paradís. Þeir baða sig í sundlaug
hans, játa fyrir honum syndirnar og loks er sest að veisluborði.
Þá finnst uppvakningunum tími kominn til að hefja
vikivaka: "Út ertú við eyjar blár, en eg að
dröngum, eg er seztur að dröngum...". Dansinn magnast,
hvert viðlagið rekur annað, og allt í einu kveður
gömul völva sér hljóðs, í djúpum
transi. Hún lýsir sýn sinni, gullstiga á himni;
"...Sjötíu og sjö rimar- að þeim munum við
fikra okkur mót uppsölum að einum undanteknum."
Ég held að það séu tíu ár síðan ég lauk við Vikivaka. Þetta var sjónvarpsópera, sem pöntuð var að sjónvarpsstöðvum Norðurlanda, og var hún send út samtímis í löndunum öllum. Thor Vilhjálmsson samdi frábært libretto, enda gjörþekkti hann snilldarsögu Gunnars Gunnarssonar, og er vel að sér í óperulist. Petri Sakaari stjórnaði Dönsku útvarpshljómsveitinni og söngvarar voru íslenskir og finnskir. Kristinn Sigmundsson söng aðalhlutverkið.
|
 |
|
Ég setti sönginn út fyrir hljómsveit, en aría völvunnar er næstum óbreytt. Hún syngur texta Thors. Hér er því um nýja gerð að ræða og frumflutning. Einhvern tíman ætla ég að endursemja óperuna fyrir leiksvið. Þetta er texti Thors: |