|
Einar Ólafsson |
Veljum öðruvísi veröld |
Brýnum stéttarfélögin
|
|
|
eftir Einar Ólafsson |
|
|
|
Birtist í Fréttablaðinu 12. janúar 2009 Með hruni íslenska fjármálakerfisins afhjúpaðist það sem líklega má kalla
mesta arðrán Íslandssögunnar. Og almenningur heimtar réttlæti, krefst
rannsóknar á glæpnum, kallar eftir afsögn þeirra stjórnmála- og embættismanna
sem sköpuðu skilyrði fyrir glæpinn og hylmdu yfir hann, krefst þess að þeir
sem hlut áttu verði dregnir til ábyrgðar og heimtar að ránsfengum verði
skilað. Í meira en þrjá mánuði hafa þúsundir manna komið saman á Austurvelli
auk fjölda annarra samkomna og mótmælaaðgerða. En það er ekki hlustað á
almenning, láti hann í sér heyra er hann kallaður skríll. En
almenningur á sér samtök, nærri því hver einasti launamaður er í
stéttarfélagi. Meginverkefni stéttarfélaganna er að standa vörð um kjör félagsmanna sinna
- og lágmarka arðránið. Og stéttarfélögin hafa afl, sameinuð hefur
verkalýðshreyfingin mikið afl ef hún virkjar það. Stéttarfélögin mega ekki
standa á hliðarlínunni meðan almenningur safnast saman á sjálfsprottnum
fundum. Vissulega sitja þau ekki aðgerðalaus. Stéttarfélögin hafa meðal
annars verið að gera kjarasamninga undanfarið ár og nú er framundan víðtækt
samráð um launa- og kjarastefnu fram á næsta ár og gengur undir nafninu
þjóðarsátt. Þessir samningar munu óhjákvæmilega mótast mjög af því efnahagslega
neyðarástandi sem ríkir í landinu og það verður lagt mjög fast að
verkalýðshreyfingunni að fara varlega, það verður vísað til drauganna
tveggja, ótryggs atvinnuástands og verðbólgu. Og vissulega þarf verkalýðshreyfingin að verjast þessum draugum, en hún
má ekki heldur láta þá glepja sér sýn, hún má ekki horfa framhjá því að
launafólk ber ekki ábyrgð á kreppu auðvaldsins og henni ber að lágmarka
arðránið. Verkalýðshreyfingin verður
að ganga til þessara samninga með skýr markmið sem kristallast í þrennu: að
tryggja atvinnu, verja velferðarkerfið og koma í veg fyrir að kreppunni verði
velt yfir á herðar launafólks. Í því felst meðal annars krafa um uppgjör á
því sem gerðist og að allra ráða verði beitt til að ránsfengnum verði skilað.
Það er hamrað á að nú verði allir að standa saman, þjóðarsátt. En það er
brýnt að muna eftir beittasta vopni verkalýðshreyfingarinnar,
verkfallsvopninu. Við skulum reyna að ná þjóðarsátt um launa- og kjarastefnu,
en ef sú stefna á að ganga út á að launafólk og alþýðan almennt eigi að bera
kostnaðinn af kreppu auðvaldsins en ræningjarnir að sleppa meira og minna,
ja, hvenær ef ekki þá er rétt að beita verkfallsvopninu? Félagsmenn í stéttarfélögum, brýnum félögin, brýnum
forystuna, brýnum vopnin! Sjá
einnig: St. Rv. krefst þess að ránsfengnum verði
skilað
Kjarasamningar - enn skal ítrekað:
verkalýðurinn ber ekki ábyrgð á kreppu auðvaldsins!
Starfsmannafélag Reykjavíkurborgar
krefst kjarasamninga og rannsóknar á hruni efnahagslífsins |
|
|