Einar Ólafsson:

And-kapítalíska vinstrihreyfingin í Evrópu

European Anti-Capitalist Left – EACL

And-kapítalíska vinstrihreyfingin í Evrópu (European Anti-Capitalist Left – EACL) hélt fimmtu ráðstefnu sína í Kaupmannahöfn snemma í desember 2002 en fyrsta ráðstefnan var í Lissabon í mars 2000. EACL er tilraun til að samfylkja þeim flokkum og hreyfingum innan róttækrar vinstrihreyfingar í Evrópu sem hafa skýra andkapítalíska, alþjóðasinnaða, andrasíska og femíníska stefnu og sýn á lýðræðislegt félagslegt samfélag.

Fulltrúar eftirtalinna samtaka tóku þátt í þessari ráðstefnu ýmist sem fullgildir fulltrúar eða áheyrnarfulltrúar: Zutik frá Baskalandi, Enhedslisten - de rød-grønne frá Danmörku, Socialist Alliance (SA) og Socialist Workers Party (SWP) frá Englandi, Ligue Communiste Révolutionnaire (LCR) frá Frakklandi, Socialistische Partij (SP) frá Hollandi, Partito della Rifondazione Comunista (PRC) frá Ítalíu, Déi Lénk/La Gauche frá Luxemburg, Rød Valgallianse frá Noregi, Bloco de Esquerda (BdE) frá Portúgal, Scottish Socialist Party (SSP) frá Skotlandi, Espacio Alternativio, Corriente Roja (áður Plataforma de Izquierda innan Izquierda Unida) og Izquierda Unida frá Spáni, SolidaritieS frá Sviss, Özgürlük ve Dayanýþma Partisithe (ÖDP) frá Tyrklandi og Deutsche Kommunistische Partei (DKP) frá Þýskalandi.

Hugmyndin með þessum ráðstefnum er að leggja eitthvað af mörkum til að skapa trúverðugan og sýnilegan valkost sem vantar núna í hinni daglegu baráttu gegn nýfrjálshyggjunni, kapítalískri hnattvæðingu, heimsvaldasinnuðu stríði og Evrópusambandinu og í baráttunni fyrir öðruvísi Evrópu.

Það jók mjög á vægi EACL þegar hinn stóri sósíalíski flokkur á Ítlaíu, Rifondazione Comunista, ákvað að taka þátt í þessu samstarfi á fjórðu ráðstefnunni í Madrid í júní 2002. Á þeirri ráðstefnu var líka ákveðið að stefna að formlegra samstarfi andkapítalískra vinstrisamtaka í Evrópu, taka virkan þátt í undirbúningi Evrópska sósíal forum sem var haldið í Flórens 6.-10. nóvember, en annars voru verkefnin andóf gegn stríðsundirbúningi Bandaríkjanna og bandamanna þeirra, samstaða með innflytjendum og barátta fyrir félagslegum réttindum um alla Evrópu. Að örðu leyti endurspeglast áherslurnar í eftirfarandi kjöroðum sem hér eru birt á ensku:

· Against the Europe of Capital and War

· A different Europe is possible!

· A different Left is necessary!

Eins og sjá má af þeim samtökum sem tóku þátt í ráðstefnunni í Kaupmannahöfn er um að ræða flokka og samtök með ólíkan bakgrunn. Þarna eru mismunandi trotskíistaflokkar, LCR í Frakklandi og SWP í Englandi, þarna er vinstrisamsteypur eins og R¢d Valgalliance í Noregi þar sem gamli maóistaflokkurinn APK er stærstur, rauðgræna flokkabandalagið Enhedslisten í Danmörku, Izquierda Unida á Spáni og fleiri og þarna eru gamli kommúnistaflokkurinn DKP í Þýskalandi og „endurnýjaði“ kommúnistaflokkurinn Rifondazione Comunista á Ítalíu.

Í yfirlýsingu frá ráðstefnunni í Madrid í júní 2002 segir m.a.:

Bent er á að ef „rauð-græna“ stjórnin falli í kosningunum í Þýskalandi í september 2002 verði Evrópusambandið í höndum afturhaldsinnaðra hægri afla að þrem löndum undanskildum: Svíþjóð, Finnlandi og Grikklandi. Stjórn Blair þykir vart eiga heima sem undantekning. Nú héldu Schröder og Fischer velli, en þegar allt kemur til alls breytir það vart miklu. Áður en þessi staða kom upp áttu sósíaldemókratar aðild að ríkisstjórnum í 12 af 15 aðildarríkjum ESB og helstu stofnunum þess og í valdamestu ríkjunum, Bretlandi, Frakklandi og Þýskalandi voru hreinar „vinstri“ stjórnir. Það hafði þó enga breytingu í för með sér, leið nýfrjálshyggjunnar var fetuð áfram enn ákveðnar en áður ef eitthvað var.

Sósíaldemókrataflokkarnir bera ábyrgð á endurkomu hægri flokkanna í valdastólana. Nýfrjálshyggjan sem þessir flokkar hafa átt þátt í að innleiða hefur leikið verkalýðsstéttina grátt, valdið eymd og öryggisleysi hjá milljónum verkamanna og ungs fólks. Af þessu leiðir m.a. að kynþáttahyggja og andúð gagnvart útlendingum hefur ekki aeins farið vaxandi meðal millistéttanna heldur einnig meðal ungs fólks og hluta verkalýðsstéttarinnar. Fasistar og hægrisinnaðir lýðskrumarar fá aukið fylgi og hefðbundnu borgaraflokkarnir nýta sér það og hafa enn meira svigrúm en sósíaldemókratísku flokkarnir til að halda áfram sókn nýfrjálshyggjunnar.

Hins vegar stendur valdastéttin frammi fyrir vaxandi félagslegri hreyfingu sem er borin uppi af nýrri kynslóð sem er hnattræn, alþjóðasinnuð og andvíg kerfinu. En nýfrjálshyggjan verður ekki stöðvuð nema verkalýðshreyfingin rísi upp gegn henni. Þótt verkalýðshreyfingin í Evrópu hafi látið nýfrjálshyggjuna yfir sig ganga án mikils andófs eru teikn á lofti um verkalýðsstéttin sé að verða virkari í andófi gegn þessir þróun. Það sýna allsherjarverkföll og gífurleg almenn mótmæli á Ítalíu og verkföll á Spáni, Grikklandi og Þýskalandi. Það verður því ekki sagt að pólitíska staðan einkennist eingöngu af sókn hægri aflanna. Gegn þeirri sókn er andkapítalísk hreyfing að styrkjast og verður æ sýnilegri.

Sjá nánar:

Socialistisk Information nr. 170 • November 2002

http://www.sap-fi.dk/si/170/170-26.html

Third Conference of the European anti-capitalist left - Francois Vercammen

EACL-vejviser/EACL-Directory

Udtalelser og artikler/Statements and articles Dette er kun et udvalg af udtalelser og artikler fra European Anti-Capitalist Left fra internettet, og fra forskellige kilder. Andre bidrag til link er velkomne. This is only a selection from the Internet of statements and articles. Links to other contributions are welcome.

Einnig eftirtalin blöð og tímarit sem aðilar EACL gefa út:

Rød-Grønne Linjer : Enhedslistens medlemsblad

Socialist Worker

Rouge

De Tribune : nieuwsblad van de SP
See also:SP-publications

Liberazione : giornale communista
See also: Stampa periodica del Partito della Rifondazione Comunista

Scottish Socialist Voice : The weekly paper of the Scottish Socialist Party

SolidaritéS : Bimensuel romand du mouvement

Dayanisma Gazetesi

UZ - unzere Zeit : Sozialistische Wochenzeitung