|
Einar Ólafsson |
Veljum öðruvísi veröld |
Hver er George Galloway?
|
|
|
eftir Einar Ólafsson |
|
|
|
Birtist á Vísir.is 17. maí 2005 Egill Hegason slær fram æði glannalegum fullyrðingum í pósti sínum á Vísi
12. maí þar sem hann víkur að George Galloway, sem var kosinn á þing fyrir
vinstriflokkinn Respect í Bretlandi nú um daginn: „... Galloway naut
annað slagið gistivináttu Saddams Hussein löngu eftir að hann var orðinn
útlægur úr samfélagi þjóðanna; þingmaðurinn og einræðisherrann urðu miklir
kumpánar.“ Og síðan er andófið gegn Íraksstríðinu gert tortryggilegt
með fullyrðingunni: „Það eru einkennilegir tímar þegar marxistar á
Vesturlöndum telja sig eiga sameiginlegan málstað með íslömskum
vígamönnum.“ Hver er George Galloway? Hann varð ungur að árum virkur í
Verkamannaflokknum, formaður flokksins í Skotlandi 1980, aðeins 26 ára
gamall, og þingmaður 1987. Hann tilheyrði vinstri armi flokksins og styður
samtök friðarsinna og kjarnorkuvopnaandstæðinga, Campaign for Nuclear
Disarmament (CDN). Hann hefur skipt sér mikið af utanríkismálum með áherslu á
Líbíu, Pakistan, Írak og Palestínu. Tvítugur að aldrei árið 1974 hóf hann
þátttöku í samstöðustarfi með Palestínumönnum í heimabæ sínum, Dundee í
Skotlandi. Hann hefur tekið þátt í rekstri útgáfufyrirtækja, svo sem Asian
Voice sem hóf árið 1996 útgáfu tímarits sem kallaðist East. Hann var þá
sakaður að hafa þegið allháar peningaupphæðir frá stjórnvöldum í Pakistan
gegn jákvæðri umfjöllun um Pakistan en hann varði sig með því að þetta væru
greiðslur fyrir auglýsingar. Galloway andæfði Persaflóaastríðinu 1991 og viðskiptabanninu á Írak í
kjölfar þess. Hann fór nokkrum sinnum til Íraks og hitti ýmsa háttsetta
menn. Árið 1994 hitti hann Saddam Hussein og var þá gagnrýndur fyrir að hafa
ávarpað hann með orðunum: "Sir, I salute your courage, your strength,
your indefatigability". Galloway sagði um misskilning að ræða,
orðunum hefði veirð beint til írösku þjóðarinnar í heild. Þá var hann einnig
gagnrýndur fyrir að hafa eytt jólunum 1999 með Tariq Aziz forsætisráðherra
Íraks, en reyndar átti hann bara fund með Aziz á jóladag. Galloway hitti
Saddam Hussein öðru sinni árið 2002 og reyndi þá að fá hann til að samþykkja
að vopnaeftirlitsmenn SÞ kæmu aftur til Íraks (rétt er að geta þess að þeir
voru ekki reknir frá Írak, eins og oft hefur verið haldið fram, heldur
kallaðir heim árið 1998 að kröfu Bandaríkjamanna). Ásökunum um vinsamleg
tengsl við Saddam Hussein hefur Galloway m.a. svarað með tilvísun til
þátttöku í samtökum sem börðust gegn stjórn Saddams Hussein á níunda
áratugnum og gagnrýni sinnar þá á stuðning Bretlands við stjórn Husseins og
vopnasölu til Íraks á þeim tíma. Galloway fór ýmsar leiðir í baráttu sinni gegn viðskiptabanninu og stóð
m.a. fyrir söfnun til kaupa á mat og lyfjum Írak. Árið 1998 átti hann þátt í
stofnun Mariam Appeal sem var einshverskonar sambland af sjóði og samtökum
sem beittu sér gegn viðskiptabanninu á Írak. Árið 2003 komu fram ásakanir um
fjármálamisferli sem voru rannsakaðar af þartilbærri stofnun, Charity
Commission. Niðurstaðan var að um vissa ósreiðu hefði verið að ræða en ekkert
misferli. M.a. var þarna um að ræða framlög fra jórdönskum athafnamanni,
Fawaz Zuriekat, sem reyndar varð formaður sjóðsins árið 2001. 22. apríl 2003 birti Daily Telegraph gögn sem blaðið sagði fréttaritara
sinn hafa fundið í rústum utanríkisráðuneytisins í Bagdad og sýndu að
Galloway hefði átt fundi með íröskum leyniþjónustumönnum og fengið háar peningaupphæðir
árlega út úr olíusölunni sem kennd hefur verið við „Oil for
food“. Galloway neitaði þessum ásökunum, fór í mál við Daily Telegraph
og vann málið. Christian Science Monitor birti einnig 25. apríl 2003 frétt um að
Galloway hefði fengið meira en eina milljón dollara frá íröskum stjórnvöldum
en tveim mánuðum seinna viðurkenndi blaðið að gögnin sem fréttin byggðist á
hefðu verið fölsuð. Í janúar 2004 birtist frétt í blaðinu al-Mada í Írak um skjöl sem fundust
í írösku olíufyrirtæki um að Galloway hefði tekið við miklum fjárupphæðum frá
því. Galloway hefur ekki neitað því en sagt að hér hefði verið um að ræða
eðlileg framlög til Mariam Appeal-sjóðsins. Iraq Survey Group (ISG) er rannsóknarhópur sem innrásraríkin settu á fót
eftir innrásina 2003 til að leita gjöreyðingavopna. Það eru Pentagon og CIA
sem skipuleggja starfsemi hópsins. Í október 2004 komu fram fullyrðingar frá
ISG um að Galloway hefði tekið við peningum frá íröskum stjórnvöldum til að
hafa áhrif á erlenda stjórnmálamenn. Galloway hefur neitað því. Og 12. maí
birtist skýrsla rannsóknarnefndar bandarísku öldungadeildarinnar þar sem koma
fram ásakanir á hendur Galloway og Charles Pasqua fyrrum utanríkisráðherra
Frakka um að þeir hafi hagnast óeðlilega á olíuverslun í tengslum við
„Oil for food“-prógrammið. Galloway hafnar þessum ásökunum. Ef marka má frétt í Guardian 13. maí er erfitt að hendar reiður á þessum
ásökunum þingnefndarinnar, en inn í þetta blandast bersýnilega Mariam
Appeal-sjóðurinn og athafnamaðurinn jórdanski, Fawaz Zuriekat. Að miklu leyti
virðast þetta vera svipaðar ásakanir og raktar hafa verið hér að framan. Það
er niðurstaða blaðamanns Guardian að engar sannanir séu fyrir því að neinir
olíupeningar frá Írak hafi lent í vösum Galloways. En hvað um vinsamleg samskipti Galloways við Saddam Hussein og írösk
stjórnvöld. Hér hefur verið vikið að nokkrum staðreyndum varðandi þau. Það
hefur komið fram að Galloway var mjög gagnrýninn gagnvart Saddam Hussein
fyrir 1990. Eftir að Persaflóastríðið og viðskiptabannið hefst og síðan
Íraksstríðið 2003 breytast aðstæður nokkuð. Það er ekki bara Galloway sem
hefur lent í klemmu, það á einnig við um fleiri sem hafa barist gegn þessum
innrásum og viðskiptabanninu. Þessi klemma endurspeglast kannski í orðum Egils Helgasonar: „Það
eru einkennilegir tímar þegar marxistar á Vesturlöndum telja sig eiga
sameiginlegan málstað með íslömskum vígamönnum.“ Reyndar held ég að
fæstir marxistar á Vesturlöndum telji sig eiga sameiginlegan málstað með
íslömskum vígamönnum þó að svo geti virst um stund og reyndar er ekkert
óvanalegt né óeðlilegt að fólk sem alla jafna er á öndverðum meiði eigi að
einhverju leyti sameiginlegan málstað um tíma. Þess er skemmst að minnast að
baráttumenn gegn Íraksstríðinu voru oft sakaðir að standa með Saddam Hussein
og nú eru heilmiklar umræður innan hreyfingarinnar gegn stríðinu um afstöðuna
til andstöðunnar í Írak – hvar eru t.d. skilin milli
andspyrnuhreyfingar og hryðjuverkamanna? Og eigum við að styðja aðgerðir
hernámsliðsins gegn hryðjuverkamönnum – erum við þar með að viðurkenna
hernámið? Lýðræðisleg öfl í Írak, svo sem verkalýðshreyfingin og
kvennahreyfingin, hafa haft nokkuð tvíbenta afstöðu þar sem þau hafa fagnað
falli Saddams Hussein en jafnframt gagnrýnt innrásina og hernámið. Það hafa
ekki allir svarað þessum spurningum á sama veg. Á hitt ber líka að líta að í baráttu sinni gegn viðskiptabanninu og þegar
hann var að nýta aðstöðu sína sem þingmaður til að hitta íraska ráðamenn,
m.a. til að fá þá til að taka aftur við vopnaeftirlitsmönnum, þá varð hann að
vera diplómatískur, sýna ákveðna kurteisi. Ef við ættum að tína til alla þá
kurteisi sem vestrænir ráðamenn hafa sýnt ýmiskonar harðstjórum, þá mundi það
víst æra óstöðugan. En það eru oftast gerðar strangari siðferðiskröfur til
róttækra vinstrimanna en annarra. Það er sjálfsagt eðlilegt. Ég þekki
málfluting George Galloways ekki til hlítar og má vera að eitthvað megi að
honum finna, en ég hef ekki séð að hægt sé að kalla hann eitthvert handbendi
eða sérstakan kumpána Saddams Hussein. http://www.charity-commission.gov.uk/investigations/inquiryreports/mariam2.asp Viðbót 18. maí 2005 George Galloway skýrir mál sitt fyrir fyrir bandarísku þingnefndinni Eftir að bandaríska þingnefndin sakaði George Galloway um að hafa hagnast
á olíuviðskiptum í sambandi við „Oil for food“-prógrammið í Írak
á tímum viðskiptabannsins flaug hann til Washington á fund þessarar nefndar
til að tala máli sínu. Á fundi nefndarinnar 17. maí sagði hann það vera
fjarri sanni að hann hefði nokkurn tíma verslað með olíu eða yfirleitt
stundað viðskipti. Hann hundskammaði nefndina fyrir að setja allskyns
fullyrðingar um sig inn í þessa skýrslu án þess að hafa nokkurn tíma haft
samband við hann sjálfan. Í skýrslunni væri sagt að hann hefði átt marga
fundi með Saddam Hussein en í raun hefði hann aðeins hitt Hussein tvisvar
sinnum eða jafn oft og Donald Rumsfield. Munurinn hefði hins vegar verið sá
að Rumsfield hefði hitt Hussein til að selja honum byssur og aðstoða hann við
að nota þær meðan hann sjálfur hefði hitt Hussein í fyrra skiptið árið 1994
til að finna leiðir til að binda endi á viðskiptabann og ófrið en í seinna
skiptið árið 2002 til að fá hann til hleypa vopnaeftirlitsmönnum SÞ inn í
landið. Hann kvaðst hafa verið andstæðingur Saddams Hussein og mótmælt fyrir
utan sendiráð Íraks meðan breskir og bandarískir stjórnmálamenn og
bísnissmenn voru að selja honum vopn. Hann kvað þau gögn sem nefndin hefði að
baki ásökunum sínum um olíuhagnað einskis virði. Aðalolíuskandallinn sneri
hins vegar að Bandaríkjamönnum sjálfum þar sem Halliburton og önnur bandarísk
fyrirtæki hefðu hefði þénað milljarða dollara á starfsemi sinni í Írak eftir
að landið var hernumið fyrir utan það sem þau hefðu haft af bandaríksum
skattgreiðendum. http://www.guardian.co.uk/guardianpolitics/story/0,,1486215,00.html Ræða Galloways fyrir þingnefndinni: Skýrsla nefndarinnar: |
|
|