Einar Ólafsson

Herlaust Ķsland til forystu ķ frišarmįlum

 

Birtist ķ Morgunblašinu 22. nóv. 2004

 

Ķslenska rķkisstjórnin lętur eins og Bandarķkjastjórn sé meš fyrirętlunum sķnum um samdrįtt ķ herstöšinni aš rjśfa samstarf sem Ķslendingar hafi óskaš eftir. Hiš rétta er  aš Bandarķkjamenn fengu ašstöšu į Keflavķkurflugvelli gegn vilja meirihluta ķslensku žjóšarinnar og ķslensk stjórnvöld voru meira aš segja treg til ķ byrjun. Žegar žau létu til leišast notušu žau kalda strķšiš sem röksemd. Nś vęri žvķ ešlilegast aš segja bara: Gott og vel, stķgum skrefiš žį til fulls og leggjum herstöšina endanlega nišur. Og nęsta skref vęri svo aš segja skiliš viš NATO.

 

Žegar ég ętla aš rökstyšja žetta nįnar veršur mér eiginlega orša vant, af žvķ aš žetta er svo augljóst. Žetta er svona afžvķbara-dęmi, svona eins og aš fara aš svara žvķ af hverju mašur leggur frį sér hnķfinn žegar mašur er bśinn aš skera braušiš. Nema ķ žessu tilviki žurfti mašur aldrei į hnķfnum aš halda. Viš žurftum aldrei į žessum her aš halda og hann var hér aldrei okkar vegna. Žaš fylgdu honum bara björgunaržyrlur og vinna. Um žetta var aušvitaš alltaf rifist, en žaš žarf ekki aš rķfast um žaš meira.

 

Auk žess bentu herstöšvaandstęšingar oft į aš viš vęrum ekki ķ sérlega góšum félagsskap, aš žessi her vęri dįlķtiš vafasamur. Mörgum žótti žaš augljóst į dögum Vķetnamstrķšsins og sķšan tók viš żmislegt vafasamt ķ Miš-Amerķku og vķšar.

 

Viš ęttum aš vera žvķ fegin aš žurfa ekki lengur aš deila um hvort viš žurfum į einhverju „varnarliši“ aš halda. Žessar žrętur frį dögum kalda strķšsins ęttu aš heyra sögunni til. Viš getum haft žaš aš samkvęmisleik hvor hafi haft rétt fyrir sér žį. Ef viš horfum til dagsins ķ dag sjįum viš aš žaš stórveldi sem rekur žessa herstöš og vill nś draga śr starfsemi hennar hefur tekiš žann kost aš hundsa alžjóšalög og samninga. Og er žessa dagana blóšugt upp fyrir axlir eftir herförina til Fallśdja. Ef viš žyrftum į vernd aš halda vęri gešfelldara aš leita eitthvert annaš, –  hvert veit ég svo sem ekki. Žaš er eins hęgt aš bišja handrukkara um vernd eins og Bandarķkjastjórn. Verum fegin aš žurfa ekki į žessum handrukkara aš halda.

 

Višręšur ķslenskra rįšherra viš bandarķska kollega ęttu aš snśast um hvernig stašiš verši aš žvķ aš leggja nišur herstöšina og hvernig Bandarķkjamenn muni sķšan hreinsa eftir sig, žvķ aš reynslan sżnir aš svona herstöš fylgir mikiš drasl og mengun. Innanlands žarf hins vegar aš gera įętlanir um hvernig viš tökum viš flugvellinum, komum okkur upp almennilegum björgunaržyrlum og aušvitaš aš leysa atvinnumįlin į svęšinu. Tķmabundin atvinna mun reyndar koma af sjįlfu sér fyrir einhverja, sem sagt aš hreinsa til.

 

Sķšan, og kannski jafnhliša, žyrfti aš vinna aš śrsögn Ķslands śr NATO. Hvaš sem um NATO mįtti segja hér ķ eina tķš, žį er hlutverk žess nś oršiš annaš, žaš er lįtiš standa ķ hernaši utan NATO-svęšisins žvert į upphaflega sįttmįla og sjį jafnframt um frišargęslu sem er tómt plat žegar annar strķšsašilinn į ašild aš žessu bandalagi.

 

Įn hers, įn annarra vopna en lįgmarks löggęsluvopna og įn ašildar aš hernašarbandalagi getur Ķsland skapaš sér stöšu sem forystuafl ķ barįttu fyrir heimsfriši. Nś er lag.

 


Einar Ólafsson  forsķša  greinar