|
Einar Ólafsson |
Veljum öðruvísi veröld |
„Stríðið gegn hryðjuverkum“ kallar á
hryðjuverk
|
|
|
eftir Einar Ólafsson |
|
|
|
Birtist á Friðarvefnum 7. júlí 2005 Hryðjuverkin í Lundúnum í morgun, þann 7. júlí 2005, eru
óafsakanleg. Slíkan verknað, sem bitnar á óbreyttum borgurum, er ekki hægt að
réttlæta. Sem eðlilegt er fylltumst við óhug þegar fréttirnar bárust frá
Lundúnum í morgun. Þegar þetta er skrifað síðla dags má lesa í vefútgáfum
fjölmiðlanna að 33 manns séu látnir og hátt í þrjúhundruð manns særðir,
margir alvarlega. Okkur verður hugsað til þessa fólks og til aðstandenda þess
og við höfum áhyggjur af Íslendingum sem eru búsettir eða á ferð í Lundúnum. Þetta
eru eðlileg viðbrögð og þetta eru góð viðbrögð. Okkur stendur ekki á sama. Í vefútgáfu Morgunblaðsins í morgun er lítil frétt tímasett klukkan
10.39: „Lögregla hóf skothríð á um 1.000 mótmælendur í borginni Tíkrit,
heimaborg Saddams, í Írak í dag. Fólkið mótmælti drápi á einum af helstu
embættismönnum borgarráðsins, að sögn yfirvalda. Að minnsta kosti fjórir menn
særðust.“ Flesta daga berast fréttir af sprengjutilræðum í Írak, 10-30
manns farast, og við tökum varla eftir því. Okkur finnst tíðindalaust af
austurvígstöðvunum meðan ekki berast aðrar fréttir. Samkvæmt Iraq Body Count
hafa að minnsta kosti 25 þúsund manns, sennilega miklu fleiri, látið lífið í
Írak síðan George Bush og Tony Blair fyrirskipuðu innrás þar fyrir rúmum
tveimur á árum með fulltingi Halldórs Ásgrímssonar og annarra peða í
heimsvaldaskákinni. Þessir herramenn geta ekki firrt sig ábyrgð á hryðjuverkum eins og þeim
sem framin voru í Lundúnum í morgun. Ofbeldi kallar á ofbeldi. Þeir voru
varaðir við því að innrásin í Írak yrði upphafið að langvarandi átökum
og miklu blóðbaði og mundi kalla á hryðjuverk. En í hroka sínum hlustuðu þeir
ekki á varnaðarorðin. Þeir tóku ekki mark á stjórnmálamönnum, fræðimönnum,
talsmönnum mannúðarsamtaka og milljónum manna sem fóru út á göturnar um allan
heim veturinn 2002 til 2003 til að mótmæla fyrirhugaðri innrás. Þessir menn koma ekki lengur saman nema í víggirtum köstulum meðan þúsundir
lögreglumanna eru kallaðir út til að hafa hemil á tugþúsundum mótmælenda.
Yfirgnæfandi meirihluti þessara mótmælenda er friðsamt fólk sem vill mótmæla
því óréttlæti sem auðvald og heimsvaldastefna veldur um allan heim. Þetta er
fólk sem ekki lætur sér á sama standa. Meðan valdamennirnir sitja á rökstólum í víggirtum köstulum verður
almenningur fyrir barðinu á trufluðum hryðjuverkamönnum sem spanast upp
af yfirgangi og hroka þessara valdamanna. Og þessir valdamenn reyna nú að
tengja hryðjuverkin við þann almenning sem hefur lýst andúð sinni á athöfnum
þeirra og stefnu á götum Edinborgar undanfarna daga. Því miður færa
hryðjuverkamennirnir hinum vestrænu valdamönnum vopn í hendurnar, áróðursvopn
og átyllu til að auka enn frekar eftirlit með almennum borgurum, skerða
frelsi þeirra og herða stríðið gegn hryðjuverkum, stríð sem í raun er
útþenslustríð, heimsvaldastríð og mun aldrei koma í veg fyrir hryðjuverk.
Þvert á móti felst það sjálft í hryðjuverkum og mun kalla á enn meiri
hryðjuverk og grafa enn frekar undan öryggi almennings. Hryðjuverk ber að fordæma, hvort sem þau er framin með ríkisreknum
sprengjuflugvélum eða með sprengju sem laumað er um borð í neðanjarðarlestir
og strætisvagna. |
|
|