Birtist á Friður.is 21.11.2004
Bandarískir herforingjar greindu frá því þann 18. nóvember að 1200 „uppreisnarmenn“
hefðu verið drepnir í innrásinni í Fallujah en 51 bandarískur hermaður og 8
íraskir hefðu fallið. En hvað um óbreytta borgara? Frá því var greint í
Morgunblaðinu 18. nóvember að Rauði krossinn hefði verulegar áhyggjur af stöðu
óbreyttra borgara. Þótt tekist hefði að koma birgðum til lækninga á helsta
sjúkrahús borgarinnar kæmist sært fólk ekki á sjúkrahúsið.
Það verður kannski aldrei vitað nákvæmlega hversu margir óbreyttir borgara hafa fallið í þessari herför í Fallujah né heldur hversu margir óbreyttir borgarar eru meðal þeirra 1200 sem bandarískir herforingjar segja hafa fallið. Og hver er óbreyttur borgari og hver ekki í meira og minna sjálfsprottnu andspyrnuliði?
Rauði krossinn hefur ekki gefið út neinar opinberar tölur um mannfall í Fallujah. En Inter Press Service (ipsnews.net) hafði eftir ónefndum starfsmanni Rauða krossins 16. nóv. að ekki færri en 800 óbreyttir borgarar hefðu verið drepnir í þessari herför. Hann áætlaði þessa tölu út frá upplýsingum frá starfsmönnum Rauða hálfmánans, íbúum í borginni og flóttamönnum. Starfsmenn Rauða krossins og Rauða hálfmánans sem hafa reynt að komast inn í borgina hafa heyrt hryllilegar sögur frá fólki sem þeir hittu á flótta út úr borginni. Umræddur starfsmaður áætlaði að enn væru um 50 þúsund manns í borginni eftir stöðugar árásir í meira en viku.
Muna Salim flúði út úr borginni ásamt systur sinni eftir að fjölskylda þeirra var drepin. „Flestar fjölskyldur héldu sig inni í húsunum allan tímann,“ sagði hún. „Við vorum svöng allan tímann af því að við reyndum að spara bæði mat og vatn. Við vissum að við gætum ekki náð í meira.“ Hún treysti sér ekki til að lýsa manndrápunum.
„Ameríkönunum var alveg sama um okkur,“ sagði Ahmed, ungur flóttamaður. Hann komst til Bagdad fimm dögum eftir að árásin hófst. „Allt hjúkrunarfólk yfirgaf borgina og eftir voru bara íbúar Fallujah og fólk frá Ramadi og öðrum bæjum sem kom til að hjálpa okkur.“
„Fólkið í Fallujah var skilið eftir hjálparlaust,“ sagði hann. „Hver sem fór út úr húsi var annað hvort skotinn af bandarískum leyniskyttum eða þá að mújahídínarnir neyddu þá til að ganga í lið með þeim. Þess vegna héldum við okkur að mestu inni og báðumst fyrir. Því meira sem sprengjurnar drundu í kringum okkur, því meira báðumst við fyrir og grétum.“
Ahmed sagðist ekki hafa búist við að lifa þetta af. „Á hverju kvöldi kvöddum við hvert annað af því að við bjuggumst við að deyja. Það má sjá svæði þar sem öll húsin eru í rúst, ekkert eftir. Við gátum stundum náð í vatn en það var ekkert rafmagn.“
Hann sagði að bandaríska herliðið hefði sprengt mörg hús þar
sem fólk var inni. „Þeir ráðast jafnvel á okkur sem ekki erum að berjast, við
höfum virkilega fengið að finna fyrir bandarísku sprengjunum og skriðdrekunum.
Sjá þeir ekki að þeir eru að snúa fólkinu gegn sér?“
Einar Ólafsson forsíða greinar