|
Einar Ólafsson |
Veljum öðruvísi veröld |
Hættum að atast í Framsókn og snúum okkur að
Sjálfstæðisflokknum
|
|
|
eftir Einar Ólafsson |
|
|
|
9. apríl 2007 Fylgisaukning Vinstri grænna í skoðanakönnunum að
undanförnu er mjög ánægjuleg. Lítið fylgi Framsóknarflokksins er líka
fagnaðarefni. Hins vegar er áhyggjuefni að Sjálfstæðisflokkurinn virðist
halda sínu fylgi, það rokkar að vísu nokkuð upp og niður í skoðanakönnunum,
en er venjulega meira en í síðustu kosningum. Stjórnarandstæðingar eru alltof uppteknir af
Framsóknarflokknum. Ég hef að vísu ekki gert skipulega könnun á því, en mér
finnst eins og meira sé hnýtt í Framsóknarflokkinn en Sjálfstæðisflokkinn. Sá
síðarnefndi er nánast stikkfrí meðan atast er í Famsókn. Það er auðvitað
svolítið kúl, svo ég nefni áberandi dæmi, að ganga með barmmerki með
áletrunum eins og „Aldrei kaus ég Framsókn“ eða „Af hverju
ekki ríkisstjórn með zero Framsókn?“ og níu af hverju tíu finnst það
nokkuð sniðugt. En við skulum athuga það, að fjórir af þessum níu ætla að
kjósa Sjálfstæðisflokkinn. Og þeir verða ekki varir við að það sé neitt
sérstaklega mikið hnýtt í Sjálfstæðisflokkinn. Jú, jú, auðvitað er það
eitthvað gert, en hverfur bara í skuggann af þessum stöðugu skotum á
Framsókn. Það er eins og Framsókn beri meginábyrgðina á því sem miður hefur
farið í samfélaginu undanfarin ár. „Ber Sjálfstæðisflokkurinn ekki
ábyrgð á stóriðjustefnunni til jafns við Framsókn? Er það ekki
Sjálfstæðisflokkurinn sem hefur knúið áfram einkavæðinguna? Voru það ekki
Sjálfstæðismenn sem breyttu Ríkisútvarpinu í ohf? Studdu innrásina í
Írak?“ Þannig spyr Egill Helgason í spjalli sínu á Vísisvefnum 28. mars
sl. Það liggur í augum uppi að Sjálfstæðisflokkurinn hefur
ráðið förinni undanfarin 12 ár – og lengur, því að hann lagði upp í
þessa för fjórum árum fyrr og þá með Alþýðuflokkinn sem hækju. Að sjálfsögðu
ber Framsóknarflokkurinn mikla ábyrgð (og Alþýðuflokkurinn sálugi auðvitað
líka) með því að fylgja Sjálfstæðisflokknum í einu og öllu og ganga fram
fyrir skjöldu ef því var að skipta. En Sjálfstæðisflokkurinn er
höfuðóvinurinn í þessari flokkapólitík. Og hann ætlar sér að halda áfram á
einkavæðingarbrautinni – einkavæðing orkufyrirtækjanna er næst á
dagskrá, aukin einkavæðing í mennta- og heilbrigðiskerfinu o.s.frv. Það yrði ekki endilega mikið vandamál þótt lítil
Framsókn yrði með í ríkisstjórn á næsta kjörtímabili, þótt ekki sé það
sérlega geðfelld tilhugsun. Og Framsókn verður ekki verulega stór í þessum
kosningum þótt hún geti stækkað eitthvað frá skoðanakönnunum. Sjálfstæðisflokkur
í ríkisstjórn yrði hinsvegar í öllum tilvikum verulegt vandamál. Og til að
koma í veg fyrir það verður einhvern veginn að reyta af honum fylgið. En af hverju stafar þetta mikla fylgi? Fylgistap
Framsóknar stafar allavega að einhverju leyti af því að fólk upplifir þennan
flokk sem druslu sem hefur látið Sjálfstæðisflokkinn nota sig. Samfylkingin
er líka að tapa út af vingulshætti. Vinstri græn auka fylgi sitt vegna
einarðrar stefnu – og vegna þess að þessi einarða stefna í umhverfis-
og velferðarmálum hugnast æ fleirum. Sjálfstæðisflokkurinn hefur ekki ímynd vingulslegrar
druslu, þvert á móti, hann hefur ímynd hinnar traustu kjölfestu,
einhverskonar ópólitísks stjórnmálaflokks sem er hægt að kjósa án þess að
vera pólitískur. Og þessi gamla ímynd styrkist bara þegar áherslan er lögð á
Framsóknarflokkinn, þegar hækjan er sífellt skömmuð fyrir stóriðjustefnuna,
látin svara fyrir Írakshneykslið og bera ábyrgð á einkavæðingunni og
niðurrifi velferðarkerfisins. Fylgistap Framsóknar stafar ekki bara af
drusluhætti hennar heldur líka af því að þessi stefna er ekki eins vinsæl og
fylgi við ríkisstjórnina virðist gefa til kynna. Margir kjósa
Sjálfstæðisflokkinn sem í raun vilja bæði umhverfisvernd og
velferðarsamfélag. Í þessum kosningum takast á tvær meginstefnur. Annars
vegar samofin stefna umhverfisverndar og velferðarsamfélags sem einungis
getur staðið undir nafni sé félagslegum lausnum beitt. Með þessari stefnu er
horft til þess hvernig tryggja megi hagsmuni almennings í framtíðinni. Hins
vegar stefna einkavæðingar og brasks og hinna stóru lausna sem birtast meðal
annars í stóriðju og endalausum mislægum gatnamótum. Þetta er stefna
skammtímalausna og hagsmuna þeirra sem betur mega. Annars vegar stefna
Vinstri grænna, hins vegar stefna Sjálfstæðisflokksins. Á milli standa
Samfylkingin, sem reyndar getur í hvorugan fótinn stigið, og
Íslandshreyfingin sem hætt er við að klofrifni. Frjálslyndi flokkurinn er að
mála sig út í horn og Framsóknarflokkurinn kúrir í skjóli
Sjálfstæðisflokksins meðan sá er nógu stór. |
|
|