Landlega

Einar Ólafsson

Landlega

Í gulum stakknum var Kristján eins og fífill í haga þegar báturinn renndi upp að bryggjunni í blíðunni. En hann hugsaði:

Ég er eins og sjórekinn trédrumdur. Ég er með kvist í heilastað. Hann verður saltstorkinn og stökkur í sjó. Ég verð að bleyta hann upp í brennivíni.

Eftir löndun fór Kristján upp í Kaupfélag. Hann sagði við Mörtu á kassanum:

Marta, Marta. Mig hefur dreymt þig í daunillri kojunni og á slorugu dekkinu. Fyrir svefnlausum augum mér hafa brjóst þín risið úr öldunum. En ég er sjórekinn trédrumbur með kvist í stað heila. Lánaðu mér bílinn út á Langeyri.

Hann ók út á Langeyri og keypti brennivín. Hann lagði bílnum við Kaupfélagið og drakk af stút. Hann sat í bílnum þar til Kaupfélaginu var lokað.

Marta, komum heim til þín og drekkum.

Marta var með kankvíslegt blik í auga.

Færðu þig undan stýrinu drykkfelldi slordóninn þinn, sagði hún og kleip hann í lærið ofanvert.

Sóffaborð Mörtu var gamalt tekkborð í tómlegum stíl viðreisnaráranna. Það voru á því brunablettir og för eftir glös. Kristján teygði sig ofan í brennivínspokann og halaði upp úr honum vodkaflösku. Marta vildi heldur vodka. Hann hellti í tvö glös og Marta kom með bland úr sódastrímtækinu. Þau lyftu glösum.

Marta. Þú ert penasta pían í kaupfélaginu. Skál!

Marta var heit í augum og viðkvæmnisleg við munnvikin.

Kristján. Þú ert stæðilegasti strákurinn á flotanum.

Marta. Þú ert kjarnmesta konan í pleisinu.

Kristján. Þú ert geggjaðasti gæinn á Norður-Atlantshafinu. Skál! Nú drekkum við, förum svo á ballið í Féló og rústum svo rúmið mitt.

Það hefðu þau betur gert strax.

Á ballinu í Féló var æðislegt fjör eins og venjulega, mikið drukkið og nokkuð slegist. Hetjur hafsins voru fjarri því búnar að fá útrás þegar síðasta lagið barst mollulega út í nóttina. Kristján þurfti ekki að dansa við Mörtu þennan síðasta dans þar sem þau voru þegar búin að plana nóttina. Þess í stað stóð hann úti undir húsvegg með skipsfélögum sínum Badda feita og Badda blú og drakk af stút.

Við drekkum áfram piltar, sagði hann. Við komum heim til Mörtu.

Þau fóru því öll heim til Mörtu og settust að drykkju. Vodkað var búið og Marta varð að sætta sig við brennivín en bland var nóg úr sódastrímtækinu. Það var ómetanlegt.

Baddi feiti þoldi lítið og dó í hægindastólnum en Baddi blú var þolinn og kúl og fór að reyna við Mörtu. Kristján þóttist líka vera kúl og lét þetta afskiptalaust þar til það var ekki lengur kúl heldur ókallmannlegt. Þá rauk hann upp og henti Badda blú út. Hinn Baddann lét hann eiga sig enda var hann eins og steinn bæði að lífsmarki og þyngd.

Kristján var ekkert fúll út í Mörtu af því hann vissi að hún vissi að hann mundi á endanum henda Badda blú út og hann vissi líka að hún vissi að hann vissi þetta, enda var hún sallaróleg. Kristján stakk út úr glasinu og þau drifu sig inn í ból. En þá brá svo við að hann gat ekkert.

Andskotinn, sagði hann.

Marta var fyrst svolítið leið en sá svo aum á honum þar sem hann lá slyttislega á bakinu og fór að gæla við loðna bringuna á honum. Í skömm sinni en ekki af sagði Kristján:

Marta, Marta. Þú ert getnaðarlegasta gella norðan Alpafjalla. En ég er eins og sjórekinn trédrumbur. Að neðan er ég maðksmoginn. Ég er götóttur eins og þú. Marta, er ég kannski að breytast í konu án kvenlegrar reynslu?

Blíðan rauk úr Mörtu. Helvítis slordóninn þinn, rekadrumbsgeldingur. Fyrst rekurðu út alminnlegan kallmann og kallar mig svo maðksmogna í getuleysi þínu. Ef ég er maðksmogin þá er það eftir þinn rotna maðk.

Marta, ég elska þig, drafaði í Kristjáni. Fáum okkur brennivín.

En Marta var orðin pirruð og henti honum út.

Kristján lét það gott heita úr því hann gat hvort sem var ekkert og átti enn brennivín. Hann tók bílinn Mörtu og brenndi inn í Hlíð þar sem Bjössi Bidda ríka bjó.

Stjáni minn gakktu í slotið. Guðný er á Kanarí og ég einn með vídeóinu, komdu fagnandi.

Kristján vatt sér inn og sagði:

Bjössi, ég ætla að berja þig.

Gamli vin, af hverju skyldirðu berja mig?

Af því að pabbi þinn á pleisið. Hann er þrælapískari.

Af hverju lemurðu þá ekki hann?

Af því að hann er maður fortíðarinnar. Hann byggði sína höll oní slorinu. Þú byggir þína villu inni í hlíð þar sem ekki sést í slor. Þú ert maður framtíðarinnar. Fáð'ér brennivín.

Bjössi saup á.

Hann pabbi er ekki ríkur, Stjáni minn. Það er eins og hver önnur þjóðsaga. Þetta er allt á hausnum, bæði útgerðin og frystihúsið, allt í skuld. Hann á ekkert.

Bjössi minn blessaður, sagði Kristján, fáð'ér brennivín.

Bjössi saup á.

Að eiga eða ekki eiga, sagði Kristján,

það er engin spurning.

Að eiga ekki í raun

eða kannski bara í raun.

Elsku vinur, hvað er veruleiki?

Þú veist ég byggði þetta hús.

Tók mér pásu af sjónum,

lagði járn í þetta hús

á launum frá útgerðinni.

Á meðan þú varst að klára viðskiptafræðina

og búinn að stinga Guðnýju undan mér.

Mér var alveg sama.

Hvað átti ég að gera við gellu

sem var komin suður í háskólann?

Helvítis merin.

Skál vinur. Ég á nóg af brennivíni.

Ég er hetja hafsins. Ég er ekki til.

Og húsið sem ég byggði?

Er það þá til?

Ég er með kvist í heilastað.

Ég er maðksmoginn rekadrumbur.

Ég á ekkert nema útholaða hörkuna.

Skál gamli vin. Ég nenni ekki að berja þig.

Meðan birti af degi kláruðu æskuvinirnir brennivínið og drukku síðan Dimple-viskí úr vínskáp Bjössa þar til Kristján sofnaði í sóffanum. Hann vaknaði um miðjan dag og var allur feyskinn. Hann kom við í sjoppunni og keypti tíu pilsnera. Svo fór hann niðrí bát. Stakklaus í lopapeysu var hann eins og biðukolla þegar þeir stímdu út um kvöldið.