Einar
Ólafsson
(svenske oversettelser av John Swedenmark
(norske oversettelser av E.Ó. sammen med norske
kolleger)
går längs bergskammen
in i stan
söker skydd under ljusreklamen
färgar ansiktet med häftiga
kamouflagefärger
går i skor av mörker
tittar förbi otydliga mänskor in i
skyltfönstren
in i mig själv sen länge försvunnen
köper ett äpple i fruktaffärn
lägger händerna i knät på en bänk och lutar
huvet bakåt
tittar upp och ser gatlyktorna segla på
regnvåta trottoarer
tittar efter dagsljuset som skyndar mellan
husen
tittar på mänskor som trängs mellan morgon
och kväll
tittar på stan som sträcker på menen i
lättjefylld oro
som en bläckfisk i det vida havets trängsel
geng eftir
fjallsbrúninni
inn í borgina
leita skjóls undir
ljósaskiltum
lita andlit mitt
leiftrandi felulitum
geng á skóm úr myrkri
horfi framhjá fólkinu
staðlausu inn í glugga verslananna
inn í sjálfan mig löngu
horfinn
kaupi epli hjá
ávaxtasalanum
legg hendur í skaut á
bekknum og halla höfðinu aftur á bak
horfi upp í götuljósin
sigla í regnvotri gangstéttinni
horfi eftir dagsbirtunni
skjótast milli húsanna
horfi á fólkið troðast
milli morguns og kvölds
horfi á borgina teygja
skanka sína í letilegri ókyrrð
eins og kolkrabbi í
þrengslum hins óravíða hafs
Jag kände mig konstig inuti och gick på
gröna krogen.
Kom på en diktrad och skrev
på servetten. Då stod flickan där invid mig
med yppig barm i tunn sammetsklänning,
rettsam blick. Jag var på vippen
att beställa en smörgås med skinka
utan att veta vad det var jag ville.
Men hon undrade om jag var poet. Jag
tvekade, och hon sa: det kom hit en poet en
gång,
han var mycket ung, vet du vad det vart av
honom?
Jag svarade: Han slutade dikta och for till
Afrika.
Han dog i sina bästa år. Vad synd,
sa hon, han hade såna djupa ögon.
Jag beställade ett glas skummande öl.
Klockan var strax över fem.
Mér var undarlega
innanbrjósts og fór á grænu krána.
Flaug í hug hending og
skrifaði
á servéttu. Þá stóð hún
yfir mér stúlkan
með þrýstinn barm í
þunnum flauelskjól
og stríðni í augum. Það
var á vörum mér
að biðja um skinku og
brauð með smjöri
án þess þó vita hvað ég
vildi.
En hún spurði hvort ég
væri skáld. Ég
hikaði, og hún sagði:
Það kom hér eitt sinn skáld,
hann var mjög ungur,
veistu hvað um hann varð?
Ég svaraði: Hann hætti
að yrkja og fór til Afríku.
Hann dó á besta aldri.
Enn trist,
sagði hún, hann hafði
svo djúp augu.
Ég bað um glas af
freyðandi öli.
Klukkan var liðlega
fimm.
Bak fjellet hvor få mennesker går ligger et
vann. En mann reiste stundom dit sent om sommeren for å fange ørret. Han tok
aldri sin fangst til bygda, fisken var lodden. Man er ikke enig om han kokte
fisken der i ødet. Fra sin siste reise kom mannen ikke tilbake og siden har det
ikke vært noe fiske i vannet.
Bak við fjallið þar sem fáir fara er vatn. Þar fór maður stundum að áliðnu sumri og veiddi silung. Hann tók feng sinn aldrei til byggða, fiskurinn var loðinn. Það fer tvennum sögum af því hvort hann sauð fiskinn þar í óbyggðum. Úr síðustu för sinni kom maðurinn ekki til baka og síðan hefur ekki veiðst fiskur í vatninu.
Slagfältet är övergivet, bara liken
kvar, har börjat ruttna, det är fred,
och soloinstrumentalisten har kommit
i klänning, hann sitter på en gammal stol
och den sorgmängda klangen från cellon
försvinner i stillheten, i larmet som
tystnat,
myllret av soldater,
fram och tillbaks, fram och tillbaks, i
kanllar och rök,
men ständig allt färre,
skyttegravarna övergivna hus,
där råttor kilar runt
och det blåser en vänlig vind, men inget
rör sig,
inget löv, inga träd,
mossgröna uniformeringar efter fallna
arbetare
förvandlas till fruktbar jord
fuktiga och tunga,
och då kommer vokalissen, bastant som en
karikatyr,
i sidenklänning som maskar vävt
men sjunger inte slutarian över fallna
hjältar,
hon sjunger långsamt oc med djup röst
om
herdepojken
om
hjorden
på
gröna ängder
och
vårens glädje...
Soloinstrumentalisten lutar sig mot sitt
instrument
och sover medan livet vaknar på slagfältet,
myllrande vita maskar glänser,
maskrosorna sträker upp sina gula huven mot
solen,
gröna skott skjuter ur krigets fruktsamhet,
vittrade kranier försvinner i saftigt gräs,
den bastanta vokalissen lämnar kvar
herdesången
i den doftande våren
och går med svängande höfter in i stan
där förmögna kontälskare välkomnar henne,
klappar i händerna
och guidar henne runt i glassalen, nybyggd,
för vinsten från det inkomstbringade
kriget,
krymplingar håller vakt över stan
och nya generationer arbetare
växer upp i ytterområdena
som sträcker sig ut på landet,
sträcker sig ut på det gräsbevuxna
slagfältet
Vígvöllurinn yfirgefinn,
aðeins líkin
eftir, farin að rotna,
það er friður,
og hljóðfæraleikarinn
kominn
kjólklæddur, hann situr
á gömlum stól
og tregafullur hljómur
sellósins
hverfur í kyrrðina,
hljóðnaðan skarkalann,
iðandi athafnir
mannanna,
fram og aftur, fram og
aftur, með skotdrunum og reyk,
en alltaf færri og
færri,
skotgrafirnar yfirgefin
hús,
rottur læðast þar um
og blærinn er
ástúðlegur, en ekkert bærist,
engin lauf, ekkert tré,
mosalitir
einkennisbúningar hinna föllnu verkamanna
hverfa til frjósamrar
moldar
rakir og þungir,
en þá kemur söngkonan
holdug eins og í skopmynd
á kjól úr silki sem
ormar ófu
en syngur ekki
lokaaríuna fyrir fall hetjunnar,
hún syngur hægt og djúpt
um hjarðsveininn
og hjörðina
græna grundu
og vorsins yndi...
Hljóðfæraleikarinn
styðst fram á hljóðfærið
og sefur meðan lífið
kviknar á vígvellinum,
iðandi ormar hvítir og
gljáandi,
fíflarnir teygja gula
kolla sína móti sólinni,
grænir sprotar vaxa af
frjómagni stríðsins,
veðraðar hauskúpur
hverfa í safaríkt grasið,
söngkonan holduga skilur
hjarðljóð sitt eftir
í ilmandi gróandanum
og vagar inn í borgina
þar sem auðugir
listvinir fagna henni,
klappa henni lof í lófa
og leiða um glersali
sína nýbyggða
af gjöfum hins örláta
stríðs,
örkumlamennirnir vaka
yfir borginni
og nýjar kynslóðir
verkamanna
vaxa upp í úthverfunum
sem teygja sig út í
sveitirnar,
teygja sig út á grösuga
vígvellina
På sko
av tykt lær
snøret opp på leggen
kledd for å drepe
i bukser og skjorte
brun og grønn
som skygger i skog
som høstløv
i jakke med vide
lommer og remmer og
kroker
med flaske av grønt plast
for vann
kledd for å drepe
med ryggsekk, proviant og tørre
strømper, trett
og engstelig
kledd
for å drepe
med kniv i slire
maskinpistol på skulderen
trett og engstelig
kledd for å drepe
Á skóm
úr þykku leðri
reimuðum upp á
miðja kálfa
klæddur til að drepa
í buxum og skyrtu
brúnum og grænum
eins og skuggar í skógi
eins og
haustlauf
í jakka með víðum
vösum og ólum og
krókum
með vatnsflösku úr grænu
plasti
klæddur til að drepa
með bakpoka, vistir og
þurra
sokka, þreyttur
og kvíðinn
klæddur
til að drepa
með hníf í slíðri
vélbyssu um öxl
þreyttur og kvíðinn
klæddur til að drepa
I natten den mørke natten hopes de til deg
kuene
deres våte neser nesten uvirkelige
og så deres rue tunger
du hører sus fra havet
og kjenner duft av tang
prøver å slå dem på nesen men da er de
forsvunnet
du hører et fjernt sus fra jøkelelva
og mørket er skåret med lys
en rød bil kjører over vidda og forsvinner
men en utydelig duft av brent bensin
sitter etter i natten
den mørke natten
Í nóttinni dimmri
nóttinni þyrpast þær að þér kýrnar
votar granir þeirra
næstum óraunverulegar
og svo hrjúfar tungur
þeirra
þú heyrir sjávarnið
og finnur lykt af þangi
reynir að slá þær á
granirnar en þá eru þær horfnar
þú heyrir fjarlægan nið
jökulárinnar
og myrkrið er rofið af
ljósum
rauður bíll ekur heiðina
og hverfur
en óljós ilmur af brunnu
bensíni
situr eftir í nóttinni
dimmri nóttinni
Det dufter opp av høyet, en tung duft
og tusmørket legger seg over skuldrene mine
vevet av solskinn og dugg,
dette er ukens siste høylass
og i radioen er dansemusikken begynt,
ennå har man ikke tent lys.
Það er ilmur úr heyinu, þungur ilmur,
og húmið leggst yfir herðar mínar
ofið af sólskini og dögg,
þetta er síðasti heyvagn vikunnar
og í útvarpinu eru danslögin byrjuð,
enn er ekki kveikt.
mellom oss lyset
blått
mellom oss økter
lange
korte
årstider med glede
og melankoli
fortid framtid
vi to
mellom oss intet
alt
gjennom dagen lang
kort
himmelen blå lys
mørke
urettferdighetens
løgnens
falskhetens
gjennomborende gust
spankulerer de med lommebøkene sine
med bombene sine
med overskriftene fra sine aviser
går hånd i hånd
ut i graset
(hvor
soleiene er gule)
ut på skaren
(hvor
sola
har
lagt igjen perler)
har vanskelig for å tro
at de aldri vil sprenge sine bomber
disse
flirende
disse
foretakssomme
disse
med lommebøkene sine
går i skogene
(har
felt bladene sine for siste gang)
går i byene
(byenes
eksosskyer)
har vanskelig for å tro
(prøver
å nå hverandres fingre
mellom
oss lyset
blått
veldig
smalt)
milli okkar ljósið
blátt
milli
okkar eyktir
langar
stuttar
árstíðir
með fögnuð
og
klökkva
fortíð
framtíð
við tvö
milli
okkar ekkert
allt
gegnum daginn langan
stuttan
himininn bláan birtu
dimmu
nístandi gustur
óréttlætins
lyginnar
falsins
stika með buddurnar sínar
með sprengjurnar sínar
með fyrirsagnir dagblaða sinna
göngum hönd í hönd
út í grasið
(þar sem sóleyjarnar eru
gular)
út á hjarnið
(þar sem sólin
hefur skilið eftir perlur)
eigum bágt að trúa
að aldrei muni sprengja sprengjur sínar
þessir flírulegu
þessir athafnasömu
þessir með buddurnar sínar
göngum skógana
(hafa fellt laufið hinsta
sinni)
göngum borgirnar
(bensínský borganna)
eigum bágt að trúa
(teygjum saman fingur
okkar
milli okkar ljósið
blátt
örmjótt)
© Einar Ólafsson & John
Swedenmark