|
Einar Ólafsson |
Veljum öðruvísi veröld |
Almennt launafólk ber ekki ábyrgð á kreppu auðvaldsins
|
|
|
eftir Einar Ólafsson |
|
|
|
Birtist í Fréttablaðinu 8. des. 2005 Það voru kaldar kveðjur sem
starfsmenn Reykjavíkurborgar fengu frá bæjarstjóranum í Kópavogi, Gunnar I.
Birgissyni, og framkvæmdastjóra Samtaka atvinnulífsins, Ara Edwald, í fréttum
Ríkissjónvarpsins 6. desember. Ég frábið mér alfarið sem starfsmaður
Reykjavíkurborgar og fulltrúi í samninganefnd Starfsmannafélags
Reykjavíkurborgar fullyrðingar Gunnars I. Birgissonar um að þessir samningar
hafi verið „hæsta kosningaávísun sem skrifuð hefur verið í langan tíma.“
Við vorum ekki að þiggja neinar kosningamútur frá R-listanum eða borgarstjóra
Reykjavíkur þegar við gerðum þessa samninga. Reykjavíkurborg var einungis að
gera sanngjarna samninga við St.Rv. og Eflingu eftir að hafa unnið með þessum
stéttarfélögum auk Kjarafélags Tæknifræðingafélags Íslands að viðamiklu
starfsmati og launakerfisbreytingum. Forsenda þess starfs var óvenjulangur
kjarasamningur sem gerður var fyrir fimm árum og þetta starf hefur reynt
mikið á þessi félög og félaga í þeim. Reyndar væri eðlilegt að líta á hluta
þeirra launahækkana sem félagar þessara stéttarfélaga eru nú að fá sem
sérstakan kostnað Reykjavíkurborgar við aðlögun launa að þessu
starfsmatskerfi. Ari Edwald spurði í viðtali við
sjónvarpið í hvaða veruleika sveitarfélögin væru. Gunnar I. Birgisson kvað
þessa samninga vera ávísun á verðbólgu og skelfingu fyrir íslenskt þjóðlíf
yfir höfuð. Ég spyr þessa herramenn á móti í hvað veruleika þeir eru? Við,
starfsmenn Reykjavíkurborgar, vitum mætavel í hvaða veruleika við höfum
verið. Við höfum verið að basla á launum sem eru talsvert fjarri því sem
viðgengst víða í einkageiranum. Ég er ekki að segja að launataxtar þar séu
til að hrópa húrra yfir eða allir séu sælir með sín laun. En misskiptingin er
mikil og í einkageiranum eru ansi margir sem skammta sjálfum sér tekjur sem
eru einhvers staðar víðsfjarri okkar veruleika. Ég heyri ekki mikið talað um
að hegðun þessa sjálftökuliðs sé verðbólguhvetjandi, en þegar við fáum
sæmilega leiðréttingu okkar mála er sagt að það sé ávísun á verðbólgu og
skelfingu fyrir íslenskt þjóðlíf. Þessu stjórnsýslustigi er ekki
treystandi fyrir stórum málaflokkum þar sem eru fjölmennir hópar starfsmanna,
segir Ari Edwald. Hann hefur kannski ekki heyrt neitt af þeim erfiðleikum sem
hafa verið að undanförnu við að manna störf á leikskólum og öðrum umönnunarstofnunum.
Hann þekkir kannski ekki þann veruleika sem þar er. Ástandið þar hefur verið
á þann veg að menn hafa einmitt spurt sig hvort þessu stjórnsýslustigi sé
treystandi fyrir þeirri starfsemi vegna þess að það hefur ekki séð til þess
að starfsfólk þar fái sómasamleg laun. En með þessum kjarasamningum hafa
stjórnendur Reykjavíkurborgar, bæði meiri- og minnihluti, sýnt ábyrgð, með
þeim er henni betur treystandi fyrir þessari starfsemi, því að kjör
starfsfólksins hafa lagast talsvert þótt enn sé ansi langt yfir í ofurtekjur
fjármálabraskara og ýmissa stjórnenda sem skammta sér launin sjálfir. En eitt
er víst, það er ekki almennt launafólk sem ber ábyrgð á kreppu auðvaldins. |
|
|