|
Einar Ólafsson Uppákomuleysi Viđ undirbúning
bókahátíđarinnar fékk formađur undirbúningsnefndarinnar ţá hugmynd ađ panta
uppákomu hjá uppákomulistamanninum fyrir opnun hátíđarinnar.
Uppákomulistamađurinn tók vel í ţađ. Hann var fljótur ađ fá hugmyndir. Hann
hugsađi: Ég stilli upp bók og bíl. Legg bókina á
götuna uţb. 1 m fyrir framan framhjól bílsins. En hvernig skal bíllinn vera? Og uppákomulistamađurinn dró
fram í huga sér allar hugsanlegar gerđir og stćrđir bíla. Og svo hugsađi
hann: Bók og bíl verđur ađ skođa í
samhnegi. Hvađa bók skal nota? Og hann leiddi í huga sér
ýmsar tegundir bókmennta bćđi í pappírsbandi og skinnbandi. Og svo hugsađi
hann: Í upphafi skal ađ tilgangi
spyrja. Og ţá mćtti svara: Bara. Eđa: vél gagnvart anda. Og bókin er andans
tákn. (Ţá kemur gárunginn og segir: Sjáiđi, vélin rennur en andinn situr sem
fastast, – og gćti bćtt viđ: enda bundinn í skinn. En gárunginn sífellt
gasprar og ég segi: Sérđu ekki, vélin rennur yfir andann, – hún yfirkeyrir
andann. En gárunginn svarar ađ bragđi: Velbundinn andi ţolir ađ verđa undir
bíl. Kannski laskast bandiđ, en ekki er andinn band ţótt í bandi sé. Og ţá
segi ég: Einmitt. Gagnvart vélinni fer lítiđ fyrir andanum, en samt er hann
jafngóđur ţótt fullhlađinn vörubíll međ aftanívagni aki yfir hann.) Hugsađi uppákomulistamađurinn.
Og ţannig varđ niđurstađa hans: Ekki er hćtta ţótt vél
yfirkeyri andann ţví andinn er sterkur (einkum í skinnbandi). Ţví veljum viđ
stóran og ţungan vörubíl, fullhlađinn međ aftanívagni (5-6 hásingum alls) og
leggjum fyrir framan litla bók (td. Bókina um veginn). Og enn hugsađi
uppákomulistamađurinn: Raunin er sú ađ ţví minni sem
bókin er ţví betur stenst hún yfirkeyrsluna, – og ţarf ţá jafnvel ekki ađ
vera í skinnbandi. Ţetta ţótt útgefanda
Bókarinnar um veginn góđ hugmynd og í bókarinnar anda og var fús til ađ lána
hana, einkum ţar sem hún ţurfti ekki ađ vera í skinnbandi. En
vörubílaeigendum ţótti hugmyndin asnaleg og neituđu ađ lána bíl án endurgjalds.
Og ţar sem rithöfundasambandiđ stóđ ađ bókahátíđinni og var blankt var hún
opnuđ án uppákomu. © Einar Ólafsson |