Yfirlýsing frá

Þingi félagslegra hreyfinga á

Aþjóðlega samfélagsvettvangnum 2009

 

1. febrúar lauk í bænum Belém do Pará í norðanverðri Brasilíu Alþjóðlega samfélagsvettvangnum, World Social Forum, sem hófst 27. janúar. Hátt í hundrað þúsund manns söfnuðust þarna saman til að ræða hvernig hægt er að skapa öðruvísi veröld.

 

Þessar samkomur spruttu upp úr andófshreyfingunni gegn nýfrjálshyggjunni og hnattvæðingunni sem fór að vaxa upp fyrir rúmum tíu árum. Þetta er ekki beinlínis þing eða ráðstefna heldur vettvangur, „forum“, þar sem ótal samtök og hreyfingar skipuleggja allskonar fundi og samkomur (það má svo deila um hvort þetta sé heppilegasta þýðingin).

 

Fyrsti Alþjóðlegi samfélagsvettvangurinn var í bænum Porto Alegre í Brasilíu í janúar 2001, en sá tími var valin vegna þess að á sama tíma halda kapítalistarnir og pólitískir þjónar þeirra sína árlegu alþjóðaráðstefnu, World Economic Forum, í bænum Davos í Sviss. Einnig hafa samsvarandi samkomur verið haldnar víðsvegar um heim, fyrir einstök svæði, lönd eða borgir. Þannig var evrópskur samfélagsvettvangur í Malmö í Svíþjóð í september síðastliðnum.

 

Frá upphafi hefur það verið venja á þessum samkomum að ýmis samtök og hreyfingar koma saman á fundi sem kallast „Þing félagslegra hreyfinga“ (Assembly of Social Movements) og senda frá sér stefnumarkandi yfirlýsingu. Yfirlýsingin birtist hér lauslega þýdd eftir:

 

DECLARATION OF THE ASSEMBLY OF SOCIAL MOVEMENTS AT THE WORLD SOCIAL FORUM 2009:

We won’t pay for the crisis. The rich have to pay for it !

 

http://www.internationalviewpoint.org/spip.php?article1606

Sjá einnig. http://www.fsm2009amazonia.org.br/

 

 

Yfirlýsing frá Þingi félagslegra hreyfinga á Aþjóðlega samfélagsvettvangnum 2009

 

Við borgum ekki fyrir kreppuna. Auðmennirnir verða að borga fyrir hana!

 

Við þurfum aðra kosti, sem beinast gegn heimsvaldastefnu og auðvaldstefnu en byggjast á femínisma, umhverfisstefnu og sósíalisma.

 

Við, félagslegar hreyfingar allsstaðar að úr heiminum, komum saman á áttunda Alþjóðlega samfélagsvettvangnum í Belém í Amazoníu, þar sem alþýðan hefur andæft ránstilraunum á landi hennar og menningu og náttúrunni allri. Við erum hér í Rómönsku Ameríku þar sem félagslegar hreyfingar og hreyfingar frumbyggja hafa  á undanförnum áratug tekið höndum saman og gera út frá heimssýn sinni alvarlegar athugasemdir við auðvaldskerfið. Á undanförnum árum hefur róttæk þjóðfélagsbarátta knésett ríkisstjórnir, sem hafa fylgt nýfrjálshyggjunni, og búið þess í stað í haginn fyrir ríkisstjórnir, sem hafa komið fram ýmsum jákvæðum umbótum, svo sem þjóðnýtingu grundvallarþátta efnahagskerfisins og lýðræðislegum stjórnarbótum.

 

Í þessu samhengi hafa félagslegar hreyfingar í Rómönsku Ameríku brugðist við með viðeigandi hætti og ákveðið að styðja þær jákvæðu ráðstafanir, sem þessar ríkisstjórnir hafa gert, en samtímis tekið gagnrýna afstöðu til þeirra. Þetta mun styrkja staðfasta andspyrnu alþýðunnar gegn þeirr stefnu ríkisstjórna, fyrirtækja og banka að færa byrðar kreppunnar yfir á herðar hinna kúguðu. Við, félagslegar hreyfingar heimsins, stöndum nú frammi fyrir sögulegu verkefni. Alþjóðleg kreppa auðvaldsins er hættuleg mannkyninu á ýmsa vegu: hún hefur áhrif á fæðuöflun, fjármálakerfið, efnahagskerfið, loftslagið, orkubúskap, fólksflutninga... og sjálfa siðmenninguna, þar sem þetta er einnig kreppa heimsskipunar og stjórnmálakerfa.

 

Við stöndum frammi fyrir heimskreppu, sem er bein afleiðing auðvaldskerfisins, og þess vegna verður engin lausn fundin innan þess kerfis. Allar ráðstafanir, sem þegar hafa verið gerðar til að yfirvinna kreppuna, beinast einungis að því að velta kostnaði hennar yfir á almenning í því skyni að bjarga kerfi, sem byggist á einkavæðingu grunnþátta efnahagslífsins, almannaþjónustu og orkulinda og viðskiptavæðingu lífsins og arðráni vinnunnar og náttúrunnar ásamt því að færa auðinn frá jaðrinum til miðjunnar og frá verkafólki til auðstéttarinnar.

 

Núverandi kerfi er byggt á arðráni, samkeppni og einkahagsmunum á kostnað almannahagsmuna og á brjálæðislegri uppsöfnun auðs á hendur lítils hóps auðmanna. Það veldur blóðugum styrjöldum, kyndir undir fordómum, kynþáttahyggju og trúarlegum öfgastefnum; það stuðlar að kvennakúgun og ofsóknum á hendur félagslegum hreyfingum. Núverandi kreppa grefur skipulega undan réttindum almennings.

 

Villimannleg árás ísraelsku ríkisstjórnarinnar á palestínsku þjóðina er brot á alþjóðalögum og jafngildir stríðsglæpi, glæpi gegn mannkyni og í henni birtist höfnun á þjóðarrétti sem einnig má sjá víðar í heiminum. Það er til skammar að þetta sé látið viðgangast refsilaust og það verður að stöðva. Hinar félagslegu hreyfingar ítreka stuðning sinn við baráttu palestínsku þjóðarinnar sem og við alla baráttu gegn kúgun alþýðu um allan heim.

 

Í því skyni að sigrast á kreppunni verðum við að komast fyrir rætur vandans og byggja upp eins hratt og frekast er unnt róttækan valkost sem getur rutt auðvaldskerfinu burt. Við verðum að byggja upp samfélag sem uppfyllir samfélagslegar þarfir, virðir náttúruna og styður lýðræðislega þátttöku og fullt pólitískt frelsi. Við verðum að sjá til þess að öllum alþjóðlegum sáttmálum um jöfn borgaraleg, pólitísk, efnahagskeg, félagsleg og menningarleg réttindi, bæði eintaklingsbundnin og almenn, verði komið í framkvæmd.

 

Í þessu skyni munum við leggja okkar af mörkum til að fylkja fjöldanum saman sem mest má vera til að hrinda í framkvæmd aðkallandi ráðstöfunum, svo sem að:

 

  • þjóðnýta bankana án skaðabóta og undir fullu eftirliti almennings;
  • stytta vinnutímann án launalækkana;
  • gera ráðstafanir til að tryggja fæðuöruggi og yfirráð yfir orkulindum;
  • binda endi á styrjaldir, flytja hernámslið á brott og leggja niður herstöðvar;
  • viðurkenna fullveldi og sjálfstæði þjóða og tryggja sjálfsákvörðunarrétt þeirra;
  • tryggja rétt til lands, vinnu, menntunar og heilbrigðisþjónustu fyrir alla;
  • tryggja lýðræðisleg samskipti og aðgang að þekkingu.

 

Hin félagslega frelsisbarátta, sem femínískar og sósíalíkar hreyfingar og umhverfishreyfingar munu heyja á 21. öldinni, miða að því að frelsa samfélagið undan yfirráðum auðvaldsins yfir framleiðslunni, samskiptatækjum og almannaþjónustu. Þróa þarf eignarform sem stuðla að almannahagsmunum: litlar fjölskyldueignir, almannaeignir, samvinnueignir og eignir sveitarfélaga og þjóðfélaga.

 

Slíkur valkostur mun óhjákvæmilega verða femínískur þar sem útilokað er að byggja upp samfélag sem byggist á félagslegu réttlæti og jafnrétti ef helmingur mannkyns er kúgaður og arðrændur.

 

Síðast og ekki síst er það ásetningur okkar að stuðla að uppbyggingu samfélags þar sem allt líf fær að njóta sín í samræmi innbyrðis og út á við gagnvart öllum umheiminum og virk þátttaka og framlag frumbyggja er virt.

 

Við, hinar félagslegu hreyfingar, stöndum frammi fyrir sögulegu tækifæri til að þróa frelsisbaráttu á heimsvísu. Aðeins með félagslegri baráttu fjöldans verður kreppan yfirunnin. Til að stuðla að þessari baráttu er mikilvægt að vinna að vitundarvakningu og virkja grasrótina. Verkefni félagslegu hreyfinganna er að byggja upp fjöldahreyfingu á heimsvísu. Til þess þurfum við að styðja samvinnu allra þeirra hreyfinga sem berjast gegn kúgun og arðráni.

 

Í því skyni munum við á næstunni vinna að:

 

  • alþjóðlegri aðgerðaviku gegn kapítalisma og stríði 28. mars til 4. apríl 2009.

 

Í henni verða meðal annars:

  • aðgerðir vegna G20-fundarins 28. mars;
  • aðgerðir gegn stríði og kreppu 30. mars;
  • samstöðudagur með palestínsku þjóðinni til að hvetja til viðskiptabanns gegn Ísrael 30. mars;
  • aðgerðir gegn NATO 4. apríl.

 

Stefnt er að öflugum aðgerðum á ýmsum hefðbundum baráttudögum:

 

  • 8. mars, alþjóðlegum baráttudegi kvenna,
  • 17. apríl, alþjóðlegum baráttudegi fyrir fæðuöryggi,
  • 1. maí, alþjóðlegum baráttudegi verkalýðsins,
  • 12. október, alþjóðlegum baráttudegi fyrir Móður Jörð og gegn nýlendustefnu og viðskiptavæðingu lífsins.

 

Einnig má nefna aðgerðir vegna G8-fundarins á Sardiníu, loftlagsráðstefnunnar í Kaupmannahöfn, Ameríkuráðstefnunnar á Trinidad og Tobago o.s.frv.

 

Slíkar aðgerðir og kröfur eru liður í viðbrögðum við kreppunni þar sem leitað er róttækra lausna.

 

(Einar Ólafsson þýddi lauslega)

 

 

 

World Social Forum

 

We won’t pay for the crisis. The rich have to pay for it!

Anti-imperialist, anti-capitalist, feminist, environmentalist and socialist alternatives are necessary

 

Declaration of the Assembly of Social Movements at the World Social Forum 2009, Belem, Brazil.

 

We the social movements from all over the world came together on the occasion of the 8th World Social Forum in Belém, Amazonia, where the peoples have been resisting attempts to usurp Nature, their lands and their cultures. We are here in Latin America, where over the last decade the social movements and the indigenous movements have joined forces and radically question the capitalist system from their cosmovision. Over the last few years, in Latin America highly radical social struggles have resulted in the overthrow of neoliberal governments and the empowerment of governments that have carried out many positive reforms such as the nationalisation of core sectors of the economy and democratic constitutional reforms.

 

In this context the social movements in Latin America have responded appropriately, deciding to support the positive measures adopted by these governments while keeping a critical distance. These experiences will be of help in order to strengthen the peoples’ staunch resistance against the policies of governments, corporations and banks who shift the burden of the crisis onto the oppressed. We the social movements of the globe are currently facing a historic challenge. The international capitalist crisis manifests itself as detrimental to humankind in various ways: it affects food, finance, the economy, climate, energy, population migration… and civilisation itself, as there is also a crisis in international order and political structures.

 

We are facing a global crisis which is a direct consequence of the capitalist system and therefore cannot find a solution within the system. All the measures that have been taken so far to overcome the crisis merely aim at socialising losses so as to ensure the survival of a system based on privatising strategic economic sectors, public services, natural and energy resources and on the commoditisation of life and the exploitation of labour and of nature as well as on the transfer of resources from the Periphery to the Centre and from workers to the capitalist class.

 

The present system is based on exploitation, competition, promotion of individual private interests to the detriment of the collective interest, and the frenzied accumulation of wealth by a handful of rich people. It results in bloody wars, fuels xenophobia, racism and religious fundamentalisms; it intensifies the exploitation of women and the criminalisation of social movements. In the context of the present crisis the rights of peoples are systematically denied. The Israeli government’s savage aggression against the Palestinian people is a violation of International Law and amounts to a war crime, a crime against humanity, and a symbol of the denial of a people’s rights that can be observed in other parts of the world. The shameful impunity must be stopped. The social movements reassert their active support of the struggle of the Palestinian people as well as of all actions against oppression by peoples worldwide.

 

In order to overcome the crisis we have to grapple with the root of the problem and progress as fast as possible towards the construction of a radical alternative that would do away with the capitalist system and patriarchal domination. We must work towards a society that meets social needs and respects nature’s rights as well as supporting democratic participation in a context of full political freedom. We must see to it that all international treaties on our indivisible civic, political, economic, social and cultural rights, both individual and collective, are implemented.

 

In this perspective we must contribute to the largest possible popular mobilisation to enforce a number of urgent measures such as:

  • Nationalising the banking sector without compensations and with full social monitoring,
  • Reducing working time without any wage cut,
  • Taking measures to ensure food and energy sovereignty
  • Stopping wars, withdraw occupation troops and dismantle military foreign bases
  • Acknowledging the peoples’ sovereignty and autonomy ensuring their right to self-determination
  • Guaranteeing rights to land, territory, work, education and health for all.
  • Democratise access to means of communication and knowledge.

 

The social emancipation process carried by the feminist, environmentalist and socialist movements in the 21st century aims at liberating society from capitalist domination of the means of production, communication and services, achieved by supporting forms of ownership that favour the social interest: small family freehold, public, cooperative, communal and collective property.

 

Such an alternative will necessarily be feminist since it is impossible to build a society based on social justice and equality of rights when half of humankind is oppressed and exploited.

 

Lastly, we commit ourselves to enriching the construction of a society based on a life lived in harmony with oneself, others and the world around (“el buen vivir”) by acknowledging the active participation and contribution of the native peoples.

 

We, the social movements, are faced with a historic opportunity to develop emancipatory initiatives on a global scale. Only through the social struggle of the masses can populations overcome the crisis. In order to promote this struggle, it is essential to work on consciousness-raising and mobilisation from the grassroots. The challenge for the social movements is to achieve a convergence of global mobilisation. It is also to strengthen our ability to act by supporting the convergence of all movements striving to withstand oppression and exploitation.

 

We thus commit ourselves to:

 

- Launch a Global Week of Action against Capitalism and War from March 28 to April 4, 2009 with: anti-G20 mobilisation on March 28, mobilisation against war and crisis on March 30, a Day of Solidarity with the Palestinian People to promote boycott, disinvestment and sanctions against Israel on March 30, mobilisation for the 60th Anniversary of NATO on April 4, etc.

 

- Increase occasions for mobilisation through the year: March 8, International Women Day; April 17, International Day for Food Sovereignty; May 1, International Workers’ Day; October 12, Global Mobilisation of Struggle for Mother Earth, against colonisation and commodification of life.

 

Schedule an agenda of acts of resistance against the G8 Summit in Sardinia, the Climate Summit in Copenhagen, the Summit of the Americas in Trinidad and Tobago, etc.

 

Through such demands and initiatives we thus respond to the crisis with radical and emancipatory solutions.