|
|
DV
: Kvikmyndagagnrýni
Godzilla (DV, 1998)
***
Þrjár stjörnur
Jú, stærðin
skiptir máli!
Þetta er myndin sem gagnrýnendur hafa
elskað að hata, líklega vegna þess
að flestir eru þeir karlkyns og komplexaðir
hvað varðar slagorðið. Því
mér fannst Godzilla skemmtileg. Ekki gallalaus,
því það er óhætt
að segja að hér sé ekki að
finna neitt af því sem einkennir góðar
myndir, svo sem góða sögu og handrit,
góðan leik og áhugaverðar
persónur. Það var ekki einu sinni
sætur strákur til að halda konu
við efnið. En myndin hefur það
sem máli skiptir: Godzillu. Og hún
er stór, og hún er flott og hún
er afskaplega tæknilega fullkomin; og hún
er myndin. Hér er það ekki bara
stærðin sem skiptir máli, heldur
ekki síður tæknin, og eins og við
sáum (andaktug) í risaeðlumyndum
Spielbergs er tæknin orðin ansi flínk.
Kjarnorkugeislunarsérfræðingurinn
Nick Tatapoulos (Matthew Broderick) er fenginn í
lið vísindamanna sem kanna risastór
ummerki um það sem virðist vera risa-stór-eðla.
Ummerkin leiða liðið til Manhattan þarsem
Godzilla tekur land og hverfur... Stóra spurningin
er hvað ætlast hún fyrir og hvernig
á þetta þunna plott að endast
í heila mynd. Sem betur fer kemur franskur
leyniþjónustumaður (Jan Reno) til
bjargar, og saman tekst þeim og Godzillu að
halda myndinni gangandi, en þrátt fyrir
ansi bágar senur innámilli hlýtur
þetta að teljast frábær skemmtun.
Þessi Godzilla á meira skylt með
Alien-myndunum en hinum ástsælu kómísku
japönsku stirðbusalegu skrýmsla-árekstra
myndum, þarsem fara saman tæknileg fullkomnun,
Aliensk egg og neðansjávarsena beint
upp úr Alien: Resurrection. Hönnun Patrick
Tatopoulos (sem hefur unnið áður
fyrir þá félaga og átti
þátt í Dark City) á Godzillunni
er frábær, hin Hollywoodska Godzilla
er elegant í hreyfingum og næstum tindilfætt
þarsem hún kremur undir risa-eðlu-fótum
sínum bæði bíla og hús
og sveiflar halanum æst til. Hér á
greinilega að endurskapa hið upprunalega
skelfilega skrýmsli sem Godzilla var (áður
en hún gerðist kómískur
verndari Tókíó), með tilheyrandi
boðskap um kjarnorkutilraunir og rústun
á lífríki. Boðskapurinn
og óhugnaðurinn fara þó
báðir fyrir ofan garð og neðan,
en í staðinn tekst Emmerich að ná
flottum senum með magnaðri spennu, sérstaklega
var lokasenan algerlega frábær og nægir
ein og sér til að hala inn þriðju
stjörnuna.
Leikstjóri: Roland Emmerich. Framleiðandi:
Dean Devlin. Aðalhlutverk: Matthew Broderick,
Jean Reno, Maria Pitillo, Godzilla.
Crash (DV, 1996)
þrjár og hálf stjarna
***1/2
Bílar og blæti
Bílakynlíf er nokkuð sem áhorfendur
kannast við frá bandarískum unglingamyndum.
Hér hjá Cronenberg birtist þessi
ást Bandaríkjamanna á (og í)
bílum í dálítið
öðru formi. Sagan segir frá ungum
hjónum sem leita örvæntingarfull
leiða til að hressa upp á kynlífið
hjá sér. Þegar eiginmaðurinn
(James Spader) lendir í alvarlegu bílslysi
er leiðin fundin. Í kjölfar slyssins
kynnast þau hópi fólks sem hefur
gert bæði bíla og slösun af
völdum bíla að blæti, þar
sem bíllinn og líkamlegi skaðinn
eru uppspretta endalausrar kynörvunar. Cronenberg
skrifar sjálfur handritið upp úr
klassískri bók J.G. Ballards og kýs
að leggja áhersluna á kynlífið
sjálft fremur en bíla og slysablætið.
Þetta veldur dálítilli slagsíðu,
þar sem erótíska örvunin,
svo sem slysin sjálf, fellur í skuggann
fyrir hamslausum samförum utan og innan bíla.
Þannig fer myndin dálítið
hægt af stað en bætir það
upp í alveg mögnuðum seinni hluta.
En þetta eru minni háttar gallar á
því sem hlýtur að teljast
með áhugaverðari myndum þessa
árs. Cronenberg er fátt heilagt og
þeir sem fara á þessa mynd í
von um einfalt ævintýri um rennilega
bíla og tilkippilegar konur fá á
sig gusu úr óvæntri átt.
Persónurnar eru vel útfærðar
og leiknar, sérstaklega nær James Spader
vel tökum á James Ballard sem er bæði
í senn, hlutlaust vitni og virkur þátttakandi
og Holly Hunter er flott sem pen (eða hvað?)
ekkja í dragt. Og Cronenberg er sérfræðingur
í að ná fram truflandi fegurð
þar sem síst skyldi, svo sem í
árekstrarsenunum og í samviskulausri
könnun á örum og áverkum.
Músíkin er mögnuð og á
ríkan þátt í að skapa
það andrúmsloft sem gerir þessa
mynd að einstaklega hugvekjandi upplifun.
Leikstjóri og handrit: David Cronenberg.
Aðalhlutverk: James Spader, Holly Hunter, Deborah
Unger, Elias Koteas, Rosanna Arquette.
Event Horizon
(DV, 1997)
***1/2
þrjár og hálf stjarna
Atburðir við sjóndeildarhring
Plottið úr Event Horizon minnir heilmikið
á Tarkovsky mynd frá 1979, Stalker,
sem var gerð eftir sögu Stanislavs Lem
og lýsti draugagangi úti í
geimi. Ef leikstjórinn Paul Anderson fer
jafnvel með það þýfi
og það sem hann tók úr Alien(s),
The Shining og Hellraiser, þá held
ég að þeir Tarkovsky og Lem geti
unað glaðir við sitt. Event Horizon
tekur á svipuðu málefni og Contact,
sem sýnd var fyrr í haust, en það
er spurningin um geiminn sem einskonar handanheim
byggðan draugum og guðum, ekki síður
en litlum grænum köllum. Myndin byrjar
eins og Alien á því að björgunargeimskipið
Lewis & Clark er truflað á leið
sinni í frí til að leggja upp
í nýjan leiðangur að bjarga
tilraunaskipinu Event Horizon, sem hefur verið
týnt í 7 ár. Áhöfnin
er ekki par glöð yfir þessu og tekur
vísindamanninum Dr. Weir (Sam Neill) ekki
fagnandi, og ekki eykst ánægjan þegar
í ljós kemur að hann er sá
sem hannaði tilraunaskipið sem á
að geta ferðast á áður
óþekktan hátt með hjálp
svarthols. Þegar skipið finnst fara undarlegir
hlutir að gerast og áður en varði
hafði þessi geimspennutryllir tekið
á sig nýja mynd og breyst í
blóðuga hrollvekju. Event Horizon hefur
svo sannarlega ferðast gegnum áður
óþekktar víddir, en í
stað þess að mynda huggulegt vinasamband
við íbúa þar snýr
skipið til baka fullt af draugum og öflum
sem vilja mannslíkamanum ekkert gott. Enda
ekki von á góðu, því
ef venjuleg geimferð getur leyst líkamann
upp í frumeindir, hvaða áhrif
gæti þá sú óvenjulega
ekki haft? Bresk áhrif leyna sér ekki
hér, bæði hvað varðar gotneska
hönnun, góðan leik og gæðahrylling.
Með vel heppnaðri hönnun og flottu
útliti, magnaðri tónlist og hágæða
ískrandi spennu, þá er varla
hægt að ímynda sér að
hægt sé að gera betur í
svona geimhorrorhasar. Handritið hefði þó
mátt vera betra, en um leið var alveg
ágætt að fá ekki yfir sig
ofskýringapakka. Þið sem efist
getið tekið gleði ykkar á ný;
það er alveg örugglega eitthvað
þarna úti (og hann heitir Clive Barker).
Leikstjóri: Paul Anderson. Yfirumsjón
með tæknibrellum: Richard Yuricich. Útlitshönnun:
Joseph Bennett. Handrit: Philip Eisner. Aðalhlutverk:
Laurence Fishburne, Sam Neill, Kathleen Quinlan,
Joely Richardson, Richard T. Jones, Jack Noseworthy,
Jason Isaacs, Sean Pertwee.
Ma Vie En Rose
(DV, 1997)
***
þrjár stjörnur
Barbíheimur
Spurningin um kynið er að verða æ
miðlægari í allri umræðu,
hvort sem hún er fræðileg eða
almenn. Í nútímasamfélagi
má sjá vaxandi meðvitund um mótunarhlutverk
samfélagsins gagnvart kynferði og kynhlutverki,
þarsem tískustraumar ýmsir og
afþreyingarmenning hafa átt sinn þátt
í því að blanda kynjum og
rugla þarmeð því aðgengilega
kerfi sem dregur skýrar markalínur
milli kvenna og karla. Kvikmyndin hefur verið
ríkur þáttur í þessum
kynjaleik, þarsem allskonar grímu og
búningaleikir hafa löngum verið
vinsælir í kvikmyndum, og kvikmyndin
hefur á undanförnum árum gengið
æ lengra í því að
spila á viðteknar hugmyndir um kynhlutverk,
svo sem sjá má í myndum eins
og The Crying Game, Alien og Junior. Belgíska/franska
myndin Líf mitt í bleiku tekur upp
spurninguna um kynhlutverk og samkynhneigð og
staðsetur hana í bernsku en ekki kynþroska
eins og hefðbundnara þykir. Sjö ára
Ludovic heldur að hann sé bara tímabundið
fastur í sínum drengslíkama,
og að þetta sé nokkuð sem hann
vex uppúr þegar hann stækkar;
þá verði hann kona og geti gifst
vini sínum. En hinn borgaralegi veruleiki
leyfir ekki slíka blekkingu og Ludo verður
að horfast í augu við að kyn
hans er ekki breytilegt og að smáborgarinn
hefur takmarkaða þolinmæði fyrir
strákum í stelpufötum. Mikil
áhersla er lögð á hið
myndræna sem er sérlega skemmtilega
útfært, en þarna er á
ferðinni markviss leikur með liti og hálf-fantastískan
úthverfisveruleika, sem fenginn er að
láni úr smábæjarstemningu
Tim Burtons. Til hliðar við úthverfisveruleikann
er svo Barbíheimur sem er fullkomlega fantastískur
(þarsem Barbí svífur um sem
engill/góð norn), en í vitund
barnsins renna þessir tveir heimar saman,
þar til hann uppgötvar hinn hræðilega
sannleika, en þá verða litaskil,
þarsem litskær Barbíheimurinn
fjarlægist og úthverfið gránar.
Með þessu vel heppnaða samspili efnis
og stíls tekst leikstjóranum Alain
Berliner að skapa mynd sem er ekki síður
skemmtileg en áhugaverð og ánægjulega
laus við þreytandi boðskap og þvingandi
raunsæi.
Leikstjóri: Alain Berliner. Aðalhlutverk:
Michele Larouque, Jean-Philippe Ecoffey, Georges
Du Fresne.
|
|
|
